Terug naar de dagboeken

Ik wil naar huis

Toegevoegd op : 20 juli 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Zaterdag 30 juni, op de eerste dag van de zomervakantie, bracht ik mijn pleegzoon Jeremy (13) naar zijn Scoutingkamp. Achter onze camperbus een loodzware aanhanger vol met kampmateriaal, en ín de bus vier verkenners. Drie van hen hadden het prima naar hun zin en zaten al snel fanatiek te kaarten. Maar Jeremy viel er wat buiten. Hij was stil, en leek niet goed aansluiting te kunnen vinden. Hij had al enkele dagen een lichte buikgriep en voelde zich niet helemaal fit. Daarnaast had hij de avond ervoor een klassefuif gehad die tot in de kleine uurtjes duurde. Deze fuif was een echt afscheid, want hiermee is zijn basisschooltijd ten einde. Die ochtend, onderweg naar het kamp, was de omschakeling groot.

Ruim een half uur later arriveerden we op het kampterrein, een paradijselijke plek midden in de bossen. Alvorens huiswaarts te keren drukte ik de leiding op het hart Jeremy goed in de gaten te houden. En van dag tot dag te zien hoe het met zijn buikpijn gesteld was. Deze verkennerleiders zijn een jonge groep supertalenten waarin ik alle vertrouwen heb. En gedurende de dagen die volgden werd ik met sms’jes en af en toe een telefoontje dan ook keurig op de hoogte gehouden van Jeremy ‘s wel en wee. Samengevat: de buikpijn ging op en af, maar Jeremy zat niet aan de zijlijn en draaide wel goed mee.

Tot woensdag, op de vijfde kampdag, opeens het niet geheel onverwachte telefoontje kwam: Jeremy wilde toch liever naar huis. In de auto onderweg naar huis was hij stil en in zichzelf gekeerd. Maar thuis leefde hij in een paar uur op. En of ik maar de leiding wilde bellen dat hij de volgende dag terug zou komen.
“Want dat wat ik had hè...”
“ Die buikpijn bedoel je?”
“Ja dìe. Die is nu alweer over.”
“Jeremy, ik geloof absoluut dat je buikpijn had. Maar ik denk dat het allerbelangrijkste is dat je gewoon liever thuis wilde zijn.”
Het bevestigende antwoord kwam recht uit zijn hart. En de volgende ochtend ging hij met plezier terug naar zijn kamp.

Vandaag heb ik ze weer opgehaald. De loodzware aanhanger vol kampspullen, en vier vrolijke, vervuilde en vermoeide verkenners voorzien van kilo’s koek, snoep en frisdrank. Ze hadden de laatste dag nog even naar de supermarkt gemogen.
Thuisgekomen ging Jeremy eerst een rondje rijden op zijn quad. Op de terugweg nam hij, verrassend attent, zijn bagage mee uit de bus en dumpte deze in de buurt van de wasmachine. Vervolgens trok hij zich enkele uren terug. Keihard dreunde de muziek door zijn kamer. Van heavy metal tot Guus Meeuwis. Daarna ging hij ruim een uur zitten drummen, van 'Hardrock Hallelujah’ tot 'Het is een nacht’. Bij het avondeten vroeg ik: “wat heb je de afgelopen week het meest gemist?” Daarbij dacht ik aan zijn quad, zijn telefoontje, zijn drumstel of zijn muziek. Maar Jeremy zei direct: “jullie” daarbij met zijn vork eerst naar mij, en dan naar hond Scotty wijzend. Scotty keek wat dommig naar de lege vork waaraan hij een brokje vlees verwacht had.

Ik had het meteen door toen hij woensdag even thuis was: Jeremy had heimwee. Daar kun je inderdaad buikpijn van krijgen. En nog veel meer. Er lopen vakanties, relaties en emigraties op stuk. Maar in Jeremy ‘s geval was een nachtje thuis slapen voldoende. In eerste instantie verraste het me omdat hij de twee voorgaande verkennerkampen totaal geen heimwee had gehad. Ikzelf vroeger wel, en ik weet maar al te goed hoe verschrikkelijk ellendig je je dan voelt. Je wilt nog maar een ding: zo snel mogelijk naar de plek waar je je veilig voelt. Thuisvoelt. Voor Jeremy is dat blijkbaar hier, bij mij. En dat is iets heel moois en zie ik dan maar als een compliment. En ach… hij heeft al met al een heel fijn kamp gehad. Met dank aan de leiders die dit zo goed gehanteerd hebben.

Vanavond heeft hij zijn vriendjes uit de buurt verzameld. Ze zijn samen met Scotty lekker tekeer gegaan in ons tuinzwembadje, om daarna nog een frikandelletje of twee te eten bij het kampvuur. Op het moment dat ik dit verhaal voor u opteken klinkt beneden vanaf de tv de muziek van North Sea Jazz. Opeens hoor ik 'Good times’ van Chic. Hoe toepasselijk. Ik wens u een heerlijke zomertijd.

Maarten


Terug naar de dagboeken