Terug naar de dagboeken

Helemaal jezelf zijn (2)

Toegevoegd op : 16 maart 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

‘U hoort het niet de eerste keer vandaag. De liefde van de man gaat door de maag.’ Het is alweer 37 jaar geleden dat Ria Valk met dit liedje (beter bekend als ‘Worstjes op m’n borstjes’...) de carnavalskraker van het jaar op haar naam schreef. Het staat op een van de eerste elpees die ik ooit in mijn (toen negenjarige) leventje kreeg: ‘ Alle elf goed gek en twee nog gekker’. Deze elpee markeerde dit jaar het begin- en eindpunt van iedere carnavalsdag.

Uit beleefdheid stel ik u eerst even onze carnavalsgroep van 2012 voor. Allereerst hebben we daar de zus van pleegvader. Zij woont boven de grote rivieren (riolen), en emigreert ieder jaar voor een dag of drie naar Brabant. Dit jaar gaat ze gehuld in smaakvolle fluwelen stofjes, met om haar hals een klimopslinger. Op haar voorhoofd staat een notenbalk getatoeëerd. De kenners herkennen direct de eerste maten van ‘Worstjes op mijn borstjes’. Vervolgens is daar pleegzoon Jeremy (13) in zijn gloednieuwe knalrode (en afgelopen vrijdag op het schoolcarnaval al volgekladderde) tuinbroek. Op zijn hoofd een idioot goudkleurig hoedje en zonnebril. De groep wordt gecompleteerd door pleegvader. Deze heeft, na jaren tobben met op het laatste moment uit de verkleedklerenkoffer geplukte rommel, eindelijk een Nieuw Pak. Een roze gebloemde hippiebroek met zulke wijde pijpen dat ze steeds tussen de ketting van zijn fiets komen, en een roodgeel bloemetjesbloesje. Pas vlak voor vertrek ontdekt pleegvader dat zowel broek als bloesje geen zakken hebben, dus gespt hij nog snel een buideltje om voor geld, consumptiebonnen, shag en telefoon. Een paar keer wordt ons groepje aangevuld met een vriendje van Jeremy dat een dagje mee mag.

“Maar hoe ziet zo’n carnavalsdag er dan uit?” hoor ik u geïnteresseerd vragen. Als volgt: rond elf uur worden pleegvader en zus wakker. Jeremy ligt dan al enige tijd samen met hond Scotty op de bank Carnavalstelevisie te kijken, en is inmiddels toe aan de zesde herhaling van ‘Optocht-TV’. Het tosti-ijzer wordt aangezet en ‘De liefde van de man gaat door de maag’ schalt door de kamer. Zes tosti’s, vier elpeekanten en twee potten thee verder is het tijd voor vertrek. Het groepje stapt bibberend op de fiets en arriveert een dik half uur later fris en fruitig in pleegvaders geboorteplaats. We betreden de zalen van het jeugdcarnaval en voorzien ons allereerst van een halve meter consumptiebonnen. Jeremy ontmoet klasgenoten om mee rond te rennen en puntzakken friet te kopen. Pleegvader ontmoet talloze ex-leerlingen die hem direct herkennen (maar hij hen lang niet altijd meteen). Nu begint het Indrinken. Onder genot van een steengoede feestband worden de eerste biertjes weggewerkt. Jeremy drinkt liters ijsthee en let vooral op de drummer.

Rond zes uur zijn we helemaal in de sfeer en wordt het tijd voor Pleegoma’s Snert en Pannenkoeken. Daarna slaat de grote dip toe, en schakelen we even terug naar de thee. Voorgaande jaren bleef Jeremy bij pleegoma en –opa logeren, en gingen de volwassenen ’s avonds weer verder. Maar dit jaar doet Jeremy ook mee met het avondgedeelte. Dat speelt zich af in diverse bruine kroegen waar diverse carnavalsbands (van, eh… divers niveau) binnen komen vallen. Rond half twaalf vragen we bij de DJ nog een keer Ria Valk aan, en daarna is het tijd om naar huis te fietsen. Alwaar rond middernacht nog wat bier (pleegvader), thee (zus) en ijsthee (Jeremy) weggetuttert wordt. Pleegvader draait ‘De liefde van de man gaat door de maag’ op 33 toeren, serveert spiegeleieren met ham, en brengt Jeremy naar bed. Deze draagt al jaren geen luierbroekjes meer, maar in de carnavalsnachten wél. Op eigen verzoek. “Want ik klots van de ijsthee jôh, echt niet te filmen.”
Pleegvader en zus kletsen nog een uurtje of wat bij en verder. Waarna weer een geslaagde carnavalsdag ten einde is, Scotty verdorie nog uitgelaten moet worden, en uiteindelijk ‘Een Nacht Vol Gouden Slaap’ (waar is dat ook alweer van?) kan beginnen.

Zo, dan bent u weer bijgepraat. Morgen maar even pinnen, het ging weer hard dit jaar.

Maarten


Terug naar de dagboeken