Terug naar de dagboeken

Harmonie en hondenkots

Toegevoegd op : 7 juni 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Ik heb de laatste weken emotionele en soms heftige situaties beschreven. Dit zou u de indruk kunnen geven dat het opvoeden van een (gutteguttegut wat gaat de tijd snel) alweer elfjarige pleegzoon toch vooral een energievretende worsteling is. Dat is het niet. Het is bovenal geweldig en vol van trots, vertedering, meligheid en gescheurde spijkerbroeken.

Pleegzorg heeft mij echter gevraagd een actueel dagboek bij te houden. En de actualiteit is dat Jeremy zich even niet in de meest harmonische periode van zijn leven bevindt. Jeremy is momenteel de Geert Wilders onder de pleegkinderen. Veel gemopper op van alles en iedereen, maar oplossingen… ho maar.

Vandaag echter zal een dag van harmonie blijken. Als ik 's ochtends rond kwart voor acht wat suffig de huiskamer in slof, krijg ik applaus. “Kijk nou toch beste mensen, niet te geloven! Het is opgestaan!” Grijnzend kijkt Jeremy me aan. Hij is helemaal aangekleed (alweer die versleten jeans en dat smoezelige shirt, maar ach, 'pick your fights’ pleegvader), heeft al zijn ochtendtaken gedaan en zelfs zijn dreadlocks verzorgd. Rustig eten we onze boterhammen, laten Wolf uit en rijden even later naar school. Jeremy heeft dreadlockspray in zijn haar. Die geurt sterk naar kokos. Alsof er een grote Bounty naast me zit te dampen.

Even later is het tijd voor een prachtige sketch. Titel: 'Pre-puberboy op pad’. Locatie: in de berm, een halve kilometer van school. Jeremy stapt uit en pakt zijn fiets uit de bus. Hij kijkt speurend om zich heen of er geen klasgenoten in de buurt zijn en geeft dan een vluchtige kus die ergens op mijn rechterwenkbrauw belandt. “Doei!” zegt hij zo laag en mannelijk als stembandtechnisch mogelijk is. “Tot straks jongen, zul je goed je best doen en naar de juf gaan als het nodig is en niet te veel klieren met Enzo, en kijk goed uit vooral met al die klunzige taxibusjes en vergeet niet je fruit op te bla bla bla…” Jeremy hoort me al niet meer. Dan, opeens , kijkt hij nog een keer achterom en zwaait. Daarbij maakt zijn fiets een flinke slinger. De automobilist naast hem is wakker, remlichten flitsen aan.
“Beschermengelen van onze kinderen, doe alstublieft uw werk goed” verzuchtte Carmiggelt ooit. Zodadelijk zal Jeremy op school bewonderende blikken oogsten van klasgenootjes die allemaal denken dat hij helemaal in zijn uppie vanuit ons dorp naar school is komen fietsen. En dat is precies wat Jeremy hen wil doen geloven.

Het is daags voor de Tweede Kamerverkiezingen. Jeremy heeft een laaggemiddeld IQ en vooral taalbegrip is moeilijk. Maar dit onderwerp interesseert hem, en terwijl we 's avonds de voorbeschouwingen kijken schrijf ik in steekwoorden iets over elke partij op. CDA: 'kerk’. “Jezus Christus, nee toch” zucht Jeremy onbedoeld toepasselijk. Hij komt twee keer per maand in de kerk omdat ik ook als freelance koordirigent werk. Jeremy associeert 'kerk’ met twee uur wachten totdat Maarten weer klaar is met zijn jengelmuziek. Als Geert Wilders op TV verschijnt vertel ik dat hij nogal streng is voor allochtonen, vooral moslims. Jeremy veert op. “Zoals mijn vader? Wat een mafkees.” Bij de PvdA ('werk’) spreekt Jeremy nog de wens uit dat die flink verliest zodat hij ook op school niet meer hoeft te werken. En dan is het bedtijd.

Wolf heeft weer eens te snel gegeten. Geheel onverwacht kotst hij over Jeremy’s nieuwe setje Vingino-ondergoed plus doodskopt-shirt heen. Wat een heerlijke dag. Jeremy is namelijk een van de vele jongetjes die zich niet graag verschonen. Maar nu mogen zijn nieuwe kleren dan eindelijk in de was. Graag zelfs. Bedankt Wolf!

Als Jeremy in bed ligt kletsen we nog wat, hij glimt als ik zeg dat hij het vandaag zo goed gedaan heeft. Hij slaapt snel in, helemaal in harmonie met zichzelf. Ik stel de wasmachine in werking, pak een biertje en kijk op mijn gemak verder naar het geneuzel van de politici. Het is nog geen kwart over negen. Het leven van een pleegvader is geweldig.

Maarten


Terug naar de dagboeken