Terug naar de dagboeken

Grote veranderingen

Toegevoegd op : 11 november 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Ruim een half jaar geleden, in april 2011, schreef ik mijn tot nu toe laatste verhaal voor deze site. Omstandigheden noopten mij toen tot stoppen met schrijven. Nu pak ik de draad weer op. En om ook ù in de gelegenheid te stellen de draad op te pakken, hier een terugblik op het afgelopen half jaar. In april waren we nog een viermansformatie. Pleegzoon Jeremy (12), pleegzoon Amchid ( 7), asielhond Wolf (5) en mijzelf, pleegvader Maarten (45). Daar is, op zijn zachtst gezegd, wel het een en ander aan veranderd. Lees hoe ‘de duivel houdt van symmetrie’...

In het voorjaar werd steeds duidelijker dat Amchid hier niet gelukkig was. En dat hij een andere, intensievere, vorm van zorg nodig had. Dit werd ten volle zichtbaar in de zomer. Op vakantie worden de verhoudingen in een gezin op de proef gesteld. Als de basis goed is kom je letterlijk en figuurlijk dichter bij elkaar. Er is meer tijd om dingen samen te doen, vaste patronen worden doorbroken. Maar… als er onbalans is, komt dat evengoed uitvergroot naar boven. Toen we begin augustus (ruim een week eerder dan gepland, waarover zodadelijk meer) thuiskwamen heb ik de knoop doorgehakt: Amchid behoeft een andere woonplek. Eind oktober is hij overgeplaatst.

Er zaten ongeveer tien weken tussen mijn beslissing en Amchids uiteindelijke vertrek. Ik ben volwassen, ik kan dagen tellen. Dat klinkt misschien wat respectloos tegenover Amchid,maar ik bedoel dat ik in staat ben Amchid tot en met zijn laatste dag hier de zorg en begeleiding te geven waarop hij recht heeft.
Maar bij Jeremy ligt dat anders. Hij is een kind, met een beperkt bevattingsvermogen. Het verblijf van Amchid kostte hem veel kruim. Vooral die laatste weken waren zwaar. Hij wist dat Amchid zou verhuizen. Echter: ‘weten’ en ‘ervaren’ zijn niet hetzelfde. Verdriet, woede en frustratie kwamen in volle hevigheid naar buiten. Nu, weken na Amchids vertrek, is hij nog niet helemaal in evenwicht. Al heeft dat ook nog een andere oorzaak.

Op vakantie werd onze prachtige zwarte flatcoated retriever Wolf ziek. Lusteloos, misselijk. En hij plaste bloed. Een Franse dierenarts trok Wolf’s ooglid omlaag, en constateerde dat dit geel was. “Een serieuze zaak!” waarschuwde hij. Al gauw bleek dat niet helemaal duidelijk was wat Wolf nu precies mankeerde. Veel overleg was nodig. Mijn Frans is goed, maar ‘medisch Frans’ is wat anders.
En dus werd het hoog tijd om naar huis te gaan. Na een kritieke week leek Wolf het te redden. Maar half oktober kantelde ineens alles. Het grootste verschil met de weken ervoor was dat hij het opgaf. Hij kon niet meer. Op een vrijdagavond in oktober zag ik hem plotseling zoeken naar een plek om zich terug te trekken. Van de bank naar zijn mand, van het bed naar de vloer. Ik was erbij toen hij stierf. ‘s Avonds net na negenen. Jeremy was naar zijn wekelijkse Scoutingavond. Gelukkig had hij daarvoor al afscheid genomen van Wolf.

Dit was een week voor het vertrek van Amchid. Twee aangrijpende gebeurtenissen, slechts een week ertussen. Het verdriet om Wolf is groot, vooral omdat hij nog zo jong was. En omdat hij symbool staat voor de komst van Jeremy hier, in 2007. Mijn start met Wolf, een maand of negen daarvoor, was moeilijk geweest. Wolf was mishandeld en beschadigd. Maar in Jeremy vond hij een vriend. Ze waren onafscheidelijk.

Nu komen de feestdagen in zicht, en werken we aan een nieuwe balans. Met ons drieën, want ik wil u tot slot nog even ons nieuwe pleeg’kind’ voorstellen: Scotty, onze chocoladebruine Duitse staander, afgestaan vanwege echtscheiding en afkomstig uit het asiel.

Graag houd ik u weer regelmatig op de hoogte van onze belevenissen. Tot snel!

Maarten


Terug naar de dagboeken