Terug naar de dagboeken

Gij zult niet liegen (1)

Toegevoegd op : 25 februari 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Het is dinsdagmiddag, zo tegen een uur of drie, als de telefoon gaat. Het is mijn pleegzoon Jeremy (14). “ Ja, hoi, mijn band is lek. Of nou ja, niet lek, maar een stelletje mongolen hebben hem leeg laten lopen en nou moet ik zeg maar wachten op de conciërge, dat die hem voor mij oppompt.” “ Dan zie ik je zo, bedankt voor het bellen”, zeg ik en hang op.










Normaal ben je als ouder blij met alle dingen die je kind goed kan. Af en toe is het andersom, en is het prettig om te ervaren dat je kind bepaalde dingen ook níet kan. En dat is hier aan de orde, want Jeremy kan heel erg slecht liegen. Maar dat heeft hij zojuist wel geprobeerd. Ik hoorde het direct aan zijn stem, en daarnaast aan het zwakke verhaaltje dat hij ophing. Alleen al het tijdstip trouwens: Jeremy is om half drie uit, en hij belt pas om drie uur. Wat heeft hij dan dat half uur uitgespookt? Er zit een gat in zijn alibi.
Nou zeg, hoor ik u denken. Het kan toch zijn dat hij al die tijd op de conciërge heeft staan wachten en op een gegeven moment bedenkt dat het allemaal wel erg lang gaat duren. En dus even naar huis belt?. Als u dat denkt dan heeft u óf geen pubers, óf u bent van het naïeve soort. Het soort dat over een jaar of tien te horen krijgt dat 'huiswerk maken bij Tessa’ in werkelijkheid betekende 'chillen met een blowtje bij Achmed’. Een andere mogelijkheid is dat u een dezer dagen met enige irritatie op de klok kijkt omdat uw puber al lang thuis had moeten zijn, opgelucht de telefoon opneemt als die gaat om u vervolgens het lazerus te schrikken als het de politie blijkt te zijn, en enkele minuten later met een dubbel gevoel en een knoop in uw hoofd naar een kamerplant zit te staren omdat uw nageslacht bepaaa..ld niet verongelukt is en in coma ligt, maar juist in zodanig goede fysieke en mentale conditie verkeert dat het hem bijna gelukt was ongezien drie blikjes Redbull en een bus Pringles Paprika uit de plaatselijke supermarkt te jatten.

Ik heb een enorme hekel aan liegen, en dat deel ik ongetwijfeld met alle ouders. Maar als (pleeg-)ouder van een puber weet ik ook dat liegen op een of andere manier bij de puberteit hoort.
'Een paar jaar rare hersenen’, stond er een tijdje geleden eens boven een groot krantenartikel over deze levensfase. Waarom liegen pubers? Niet omdat ze niet van hun ouders houden, of er een satanisch genoegen in scheppen deze goedwillende maar enigszins over de datum geraakte mensen pijn te doen. Het liegen van pubers heeft te maken met de ontwikkeling van kind tot volwassene. Met de drang tot zelfstandigheid. En vooral met de factor privacy. Je wilt als puber niet meer alles delen met je ouders. Je wilt een leven voor jezelf. Maar zolang je nog thuis woont sleep je daarbij wel een soort blok aan je been mee, zijnde hun huisregels, leefritme en vooral: hun betrokkenheid bij jou. Dus moet je schipperen: rekening houden met hun verwachtingen, maar dan liefst zonder alwéér een stukje van je leven met hen te delen.

Jeremy voelde vanmiddag heel goed aan dat ik van hem verwacht dat hij rond drieën thuis is, óf contact opneemt en verantwoording aflegt als daar eens wat tussen komt. Iets ondernemen met vrienden bijvoorbeeld, want ik vermoed dat dát het echte verhaal is. Maar daar kom ik zo dadelijk wel achter als hij thuiskomt. Wordt vervolgd!

Maarten


Terug naar de dagboeken