Terug naar de dagboeken

Gekwetst

Toegevoegd op : 17 januari 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten

"Bezint eer ge begint" placht mijn oma zaliger altijd te zeggen. Erg veel werk kwam er dan ook niet uit haar handen, maar dat terzijde. Wellicht leest u deze dagboeken omdat u overweegt zelf pleegouder te worden. In dit stukje beschrijf ik een zeer vervelende pleegzorgervaring. Pleegzorg is namelijk bepaald niet altijd rozengeur en maneschijn. Er doen zich ook nare dingen voor.

Er wonen hier ongeveer twee pleegzonen. 'Ongeveer twee’, ik weet het, klinkt wat idioot. Maar het doet toch wel enig recht aan de werkelijkheid. Jeremy (12) woont hier drie jaar, en Amchid (7) logeert al sinds juli 2010 om het weekend. De bedoeling was dat hij binnenkort hier definitief zou komen wonen. Sinds het afgelopen weekend heb ik hierover echter hevige twijfels gekregen. Ik ben ernstig gekwetst, ook door Jeremy.

Alle logeerweekenden ging het eigenlijk prima met Amchid. Als je hem niets opdroeg, deed hij ook niks. Hij zat lekker binnen, en wachtte geduldig totdat hij mocht computeren of televisiekijken. Hij miste hooguit zijn Nintendo DS. Kortom: een jongetje waar je weinig omkijken naar had. Hij had immers ook direct in zijn beste kleren het bos in kunnen rennen om vervolgens van top tot teen onder de modder weer terug te komen. En zoiets gebeurt uiteraard altijd net op het moment dat je een uitstapje wilt maken, of ergens op visite wilt. En hoe zou je dan nog een beetje fatsoenlijk met zo’n kind voor de dag moeten komen? Zoals u wellicht al eerder las ben ik zelf pedagoog. En ik ben in mijn carrière al heel wat kinderen tegen gekomen die er onverzorgd bij liepen. Maar: leuke kleren, een fris koppie… zo moeilijk is dat toch niet. Vooral pleegkinderen gun ik dit, zij kwamen immers al zoveel tekort. En het komt gewoon beter over.

Tot de afgelopen logeerpartij ging het met Amchid prima. Tussen Jeremy en hem bestond een vreedzame coëxistentie. Ze lieten elkaar met rust, Jeremy ging zijn eigen gang en ik kan me niet herinneren dat ze ooit ruzie hadden, samenspanden of wat dan ook.

Om onverklaarbare redenen was dat dit weekend opeens anders. Vrijdagavond broeide er al wat. Er werd af en toe gefluisterd en gegiecheld. En eerlijk gezegd was ik toen een beetje te moe om er adequaat op te reageren. Uiteindelijk kwam zaterdag de aap uit de mouw: de jongens wilden voetballen. Normaal zou ik dat vanwege het regenachtige weer uiteraard nooit goed hebben gevonden. Anderzijds wil ik ze ook graag in de gaten houden. Je hoort zoveel verhalen tegenwoordig. Na enig aarzelen heb ik daarom tòch ingestemd met een partijtje voetbal, Jeremy en Amchid samen tegen mij. En al na korte tijd bleek het werkelijke doel dat de jongens met dit spel hadden. Voor het eerst werd me duidelijk hoe ernstig pleegkinderen beschadigd kunnen zijn. Hoe ze op het gebied van inlevingsvermogen en mededogen tekortschieten. En hoe ze er zelfs van genieten wanneer zij een ander kunnen vernederen. Want ik ben namelijk totaal van het veld gespeeld. Ingemaakt. Met 15-2.

Maarten


Terug naar de dagboeken