Terug naar de dagboeken

Foto van een jeugd (2)

Toegevoegd op : 6 juli 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Vorige week beschreef ik de luchtfoto die halverwege jaren zeventig van mijn toenmalige leefomgeving gemaakt is, en die nu een dierbare herinnering is omdat hij mijn jeugd in één beeld samenvat.
Van de jeugd van mijn pleegzoon Jeremy (13) bestaat een dergelijke foto niet. Dat kan ook niet, omdat zijn leven zich tot nu toe op drie ver uiteenliggende plekken heeft afgespeeld. Een jaar of vijf thuis bij zijn moeder, drie jaar in een internaat, en sinds eind 2007 bij mij.
Wat wél kan is in gedachten, vanuit een denkbeeldige helicopter, zo’n foto maken.
Stel dat ik dat nu zou doen. Dan zou u het volgende zien:

Het grootste deel van de foto is groen. En bestaat uit mais- en grasvelden, met hier en daar wat boerderijen. Tegenover ons huisje ligt honderd hectaren natuurgebied. Regelmatig speurt Jeremy dit gebied af met zijn verrekijker, op zoek naar roofvogels, reeën en hazen. Vaak met succes. Als er gehooid is heeft hij tijdelijk een fantastisch voetbalveld. Schuin tegenover ons huisje ligt dat kleine bosperceel. Al jaren bouwt Jeremy hier hutten, bovengronds en ondergronds. Steeds opnieuw, want een hut bouwen is zoveel mooier dan hem af te hebben… Dwars door het bos loopt een crossbaan. Vaak is Jeremy met vriendjes en scheppen in de weer om heuveltjes en kuipbochten te creëren. Hij crosst er met zijn fietsje, en enkele keren per week gemotoriseerd met zijn quad. Waarover we overigens nog geen burengezeur hebben gehoord, maar dat zal ongetwijfeld een keer komen. Zo’n quad maakt veel minder herrie dan een motormaaier of bladblazer, maar in de perceptie van veel Nederlanders is het één zinlòòs , en het ander zinvòl lawaai…
Omdat mijn terrein het thuishonk is van de club van jongens met lang haar, is dit bos tevens de plek waar Jeremy al jaren bosspelen speelt met vriendjes van her en der. Het is overigens ook nog het bos waar Jeremy in een boom klimt als hij erg verdrietig of boos is. Om zonder al teveel gezichtsverlies naar huis terug te kunnen keren, heeft hij dan steeds mijn hulp nodig.

Zoomen we wat verder in dan zien we in onze tuin een boomhut, en de kampvuurplaats. Ik weet nog goed hoe gelukkig ik me voelde als Jeremy in een slaapzak bij het vuur in slaap viel, op die zwoele avonden in de eerste zomer dat hij hier woonde. Zich volkomen veilig voelend.
Die boom midden in de tuin is een prachtige Ginkgo Biloba, waarvan Jeremy de onderste takken nét kan aantikken als hij tekeer gaat op de trampoline. Trampolinespringen symboliseert zijn komst. Het was het allereerste wat hij deed, tijdens dat vreselijk spannende kennismakingsuurtje. Op deze trampoline leerde Jeremy een salto maken, na maanden van oefenen en net-niet-op-zijn-nek-landen. Naast de 'trampo’ ligt het zwembadje. Vele bommetjes maakt Jeremy hier, daarom staat de trampo er ook naast. Hond Scotty vist hier dagelijks stokken uit het water, waarbij hij een aparte 'how-how-how’-blaf laat horen die betekent dat Jeremy de volgende stok kan gooien. Aan de voorzijde van het huisje ziet u het terras. Dit is het Jeremyterras, genoemd naar de stratenmaker die het aanlegde. Hier eten we 's avonds vaak. En grinniken dan om de opmerkingen die wandelaars maken over ons huis of onze tuin. Genietend van voorpret roept Jeremy dan 'hallo!’ en vallen de wandelaars, die zich tot dan toe niet realiseerden binnen gehoorsafstand te zijn, besmuikt stil. Als u heel goed kijkt ziet u door het grote dakraam nog net een stukje van het dure rode drumstel dat Jeremy grotendeels zelf bij elkaar spaarde, en waarop hij meedrumt met de liedjes van Gers Pardoel, Metallica en Michel Thélo.

Zoomen we weer wat uit dan zien we een paar honderd meter zandpad verder het huisje van Jeremy’s vriendje Loek, wiens buren mopperen dat de jongens altijd boompje gaan klimmen precies wanneer zij zelf bloot naar hun tuinsauna lopen. Aan de linkerrand van de foto ziet u nog net de tennisvelden van de club waar Jeremy met zoveel toewijding traint. Aan de rechterrand is de weg die ons dorp verbindt met het volgende, en waarlangs geen vrijliggende fietspad loopt. De weg waarvan ouders uit ons buitengebied nachtmerries krijgen. Nachtmerries waarin hun naar school fietsende kinderen platgereden worden door telefonerende zakenlui in zwarte Audi’s, en puberjongens met veel te grote tractoren. Ook de komende vier jaar zal Jeremy deze weg gaan afleggen, dan in de hoedanigheid van middelbare scholier. En ook ik heb die nachtmerries. Ik hoop dat deze denkbeeldige foto over enkele tientallen jaren een herinnering zal zijn aan Jeremy’s jeugd. Aan de omgeving waar hij een nieuw leven begon, als u begrijpt wat ik bedoel.

Maarten


Terug naar de dagboeken