Terug naar de dagboeken

Familiedrama

Toegevoegd op : 28 februari 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Toen Gino werd geboren, op een zonnige dag in april, was hij het mooiste kereltje dat je je kon voorstellen. Met zijn prachtige lichtbruine tint en pientere donkere oogjes veroverde hij direct alle harten. Zijn moeder verloor hem geen moment uit het oog, en ook zijn tantes waren vervuld van zorgzaamheid en trots.

Gino’s vader Ricardo echter, negeerde hem. Hij leek niet veel om het kleine jongetje te geven. Ook was hij duidelijk jaloers op alle aandacht die Gino opeens kreeg van die vrouwen om hem heen. Ricardo werd er wat chagrijnig door. Vaak liep hij te mopperen, wat lusteloos om zich heen kijkend.

De kleine Gino ontwikkelde zich goed, kon al heel jong lopen en zag de wereld als een grote speeltuin. Nieuwsgierig was hij ook. Als zijn moeder hem te eten had gegeven, at ze daarna zelf. En Gino keek aandachtig toe en begon haar al snel na te doen. Hoewel zijn moeder en tantes nog een tijdje probeerden om hem hapjes te voeren, kon hij na korte tijd helemaal zelf eten. Hij groeide dan ook voorspoedig. Gino bleek zowel de stevige lichaamsbouw van zijn vader, als de lengte van zijn moeder geërfd te hebben. Zelfs zijn tantes, die toch altijd hun woordje klaar hadden, waren onder de indruk van deze stoere jongen die hier opgroeide.

Op latere leeftijd bleek Gino ook verbaal van een flink kaliber te zijn. 's Ochtends vroeg riep hij enthousiast om eten, als hij iets zag wat hij niet kende klonk zijn verbaasde stem overal bovenuit, en zelfs ’s nachts was hij wel eens wakker om zijn zegje te doen. Langzaamaan echter werden er ook andere kanten van Gino’s karaker zichtbaar. Hij was erg zelfingenomen, op het bazige af. Vaak liep hij met brede schouders door het huis of de tuin, anderen commanderend. Gino begon erg macho te doen. De andere familieleden werden zelfs een beetje bang van hem. De forse puber beschermde hen, dat merkten ze wel. Hij hoefde maar enig gevaar te vermoeden of hij sprong voor ze in de bres, en zou ze desgewenst met geweld verdedigen. Maar ze moesten wel heel erg naar zijn pijpen dansen. Hun leven draaide wel heel erg om hem.

Zijn agressie richtte Gino vooral tegen zijn vader Ricardo. Het leek of hij onthouden had dat zijn vader hem in zijn jeugd zo genegeerd had. Gino was inmiddels groter en sterker dan zijn vader, en er ontstonden steeds meer spanningen tussen de twee. Dit moést haast wel leiden tot een familiedrama. Afgelopen week werd vader Ricardo zwaargewond gevonden, in een hoek van de tuin. Hij was vreselijk toegetakeld, en bloedde uit verschillende hoofdwonden. De eens zo stoere man had zich bij de plotselinge aanval van zijn beresterke zoon niet kunnen verweren.

En dit betekent dat we in ons pleeggezin een probleem hebben. Want Gino is niet alleen een prachtige jonge haan, hij is ook de lievelingsvogel van mijn pleegzoon Jeremy. Jeremy huilde bij de gedachte dat Gino misschien weg zal moeten. Dus zoeken we nu een rustig tehuis waar vader Ricardo zijn oude dag in vrede kan doorbrengen. Weet u een plekje voor hem?

Maarten


Terug naar de dagboeken