Terug naar de dagboeken

Even aanmelden (2)

Toegevoegd op : 6 april 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Als we aan de beurt zijn vertel ik dat we geen aanmeldingsformulier bij ons hebben. Dat moest immers voor akkoord getekend worden door Jeugdzorg, en is al weken geleden van daaruit naar de school doorgestuurd. “Ik heb niets ontvangen. Maar ik ga meteen zoeken” zegt de vriendelijke maar plotseling wat uit het veld geslagen docent. Even later komt hij met lege handen terug. Ik zeg op de vriendelijkste toon die ik eruit geperst krijg dat dat “heel jammer” is en dat ik me in dat geval vooral “een beetje’ zorgen maak over waar deze vertrouwelijke informatie dan wél terecht is gekomen”. “Ik vermoed per abuis bij de coördinator van Praktijkonderwijs”, zegt de vriendelijke docent. (‘Praktijkonderwijs’ is de VMBO-variant met meer praktijkvakken en veel intensievere begeleiding). “Daar komen we ook voor”, antwoord ik. “Oh, maar dan had u een individuele afspraak moeten maken. Vanavond schrijven we niet in voor Praktijkonderwijs.”

Kijk en nu zóu ik willen zeggen: “Wat is dit voor amateuristisch gekluns. Waarom staat die procedure nergens in jullie aanmeldingsfolder. En waarom heeft de telefoniste, die ik notabene vanochtend nog aan de lijn had, daar niets over gezegd. En waarom stuurt die coördinator Praktijkonderwijs niet even een bevestiging van ontvangst, als hij het formulier tenminste heeft. En waarom krijgen wij hier trouwens geen koffie met een koekje. Er zit een kruimeltje bij uw lip.”
Maar dat zeg ik niet. De goede man doet ook maar zijn werk, en gestresste pleegvaders zijn niet goed voor Jeremy’s gemoedstoestand. Dus bedank ik de man vriendelijk, en zeg het telefoontje van de coördinator Praktijkonderwijs te zullen afwachten.

Onderweg is Jeremy nog goed geluimd. Thuis is hij zelfs uitgelaten. En ik zie het gevaar dat hier op de loer ligt. Want vaak slaat Jeremy’s manische vrolijkheid plotseling om. Omdat hij doorslaat en niet meer kan stoppen. Of omdat ík hem stop, en hij dus kwaad wordt op mij. Óf, omdat deze gemaakte vrolijkheid in wezen een uiting is van stress. Dus besluit ik, heel dom, hem te verrassen. Hij wil al bijna zijn bed instappen als ik zeg: “nou, kleed je gauw om, pak je dekbedje op en ga maar naar beneden. ”Jeremy kijkt me niet-begrijpend aan. “Er is Champions Leaguevoetbal vanavond” zeg ik. “Je mag de eerste helft kijken. ”Zonder om te kleden loopt Jeremy naar beneden, gaat op de bank zitten, zet zijn provocerende puberstem op en zegt “ Ik wil de hele wedstrijd zien.”

Het verdere verloop van de avond zal ik kort samenvatten: Ik ga niet akkoord. Jeremy zegt: “dan hoef ik het al niet meer te zien”, gaat boos naar bed, en probeert daar nog een half uur vruchteloos negatieve aandacht te trekken met onverstaanbaar gemopper en bonkende geluiden. Bayern München wint met 7-0 van Basel en het is eigenlijk een saaie wedstrijd omdat het krachtsverschil zo groot is.

De volgende ochtend zegt Jeremy: “Sorry van gisteren. Het kwam door de aanmelding.” Ongetwijfeld, maar het kwam natuurlijk ook door mijn voetbalkijkidee. Want dat was, hoe leuk bedoeld ook, die avond één verrassing teveel. Morgen wordt hij écht ingeschreven. En ook ik zal blij zijn als het helemaal rond is.

Maarten


Terug naar de dagboeken