Terug naar de dagboeken

Even aanmelden (1)

Toegevoegd op : 30 maart 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

‘Een onbeduidende stap voor de mensheid, maar een grote stap voor een jongen’ (vrij naar Neil Armstrong). Vandaag gaan we Jeremy aanmelden bij zijn toekomstige middelbare school. En pleegzoon vindt het spannend. Niet de school op zich, want die heeft hij zelf uitgekozen. Na het bezoeken van een introductiedag samen met zijn klas, en een open dag samen met mij. Maar: lopende zaken zijn altijd heel spannend voor Jeremy totdat ze ‘rond’ zijn. Pas dán kan hij ze uit zijn hoofd zetten, en heeft hij rust. En dat gaat ver, heel ver. Als je bijvoorbeeld tegen hem zegt ‘we gaan binnenkort een paar nieuwe onderbroeken voor je kopen’ wil hij eigenlijk direct weten op welke datum, hoe laat, in welke winkel , hoe de verkoopster heet en hoe vaak die haar oude zieke moedertje bezoekt. Tja.

Jeremy weet al maanden dat hij naar deze school wil, kan en mag. En als hij zo dadelijk eindelijk officieel aangemeld is, weet hij voor de komende vier jaar waar hij aan toe is. Ik denk wel eens (vandaag bijvoorbeeld) dat bij pleegkinderen die behoefte aan houvast en zekerheid echt veel groter is dan bij andere kinderen.

Aan de buitenkant ziet het gebouw er eigenlijk niet uit: het stamt uit de tijd dat scholen op kantoren leken. Als je niet beter wist zou je denken dat hier een verzekeringsmaatschappij gevestigd is, waar kalende mannen met hoornen brilmonturen en diarreekleurige colbertjes de hele dag brieven zitten te typen die allemaal beginnen met ‘tot onze grote spijt moeten wij u mededelen…’.

Het gebouw is donker, en Jeremy vraagt zich bezorgd af of ik me niet in de datum vergist heb. (‘Want ik kén jou!’) De hal en aula blijken echter verlicht. In die aula zitten vier docenten de inschrijvingen te verzorgen. Er zijn een stuk of tien wachtenden voor ons, en ik schat de wachttijd op een half uurtje. ‘Mensen kijken’ vind ik altijd leuk, en ik laat mijn blik eens langs de rij gaan. Achter ons staat een man in een T-shirt van een stukadoorsbedrijf, de kalk nog aan zijn handen. Recht vanuit het werk met vrouw en dochter meegegaan vermoed ik. Goed van hem, vaders participeren vaak zo weinig in het schoolgebeuren. Er staan trouwens veel plompe kinderen in de rij. Als die volgend jaar de saucijzenbroodjes in de schoolkantine ontdekken, verwacht ik een enorme toename van het leerlingenbestand. In kilo’s dan. Over kilo’s gesproken: het aantal moddervette moeders is echt opvallend. Door de gordijnstofachtige bloempatronen die ze dragen lijken ze nog voluptueuzer dan ze al zijn. Verschillende aspirant-leerlingen, ik zeg het wat onaardig maar de waarheid is hard, kijken uit hun ogen alsof ze het buskruit bepaald niet uitgevonden hebben. (Klopt. Komt uit China, 11e eeuw). Eerlijk gezegd, en dan ben ik even heel objectief, vind ik mijn pleegzoon veruit de leukste, knapste en slimste die erbij staat. Maar voelt u zich niet tekort gedaan, u stond vast niet in die rij.

(wordt vervolgd)

Maarten


Terug naar de dagboeken