Terug naar de dagboeken

Donkere decemberdagen (2)

Toegevoegd op : 18 januari 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Jeremy (14) wist dit jaar voor het eerst niet wat hij aan de Sint moest vragen.

“Dan maak je gewoon géén verlanglijstje” opperde ik. Even keek Jeremy me chagrijnig aan, omdat hij dacht dat ik op hem mopperde. “Nee, ik bedoel het niet verkeerd” zei ik. “Je maakt geen lijstje. Maar cadeautjes krijg je echt wel. En dat is leuk, want dan is ieder cadeau een verrassing.” Jeremy moest even aan het idee wennen, maar zag er wel wat in.

En zo had hij woensdagnacht vijf december een cadeautafel met een chocoladeletter, een draadloze muis, oordopjes, een minizaklampje, drie speelfilms op dvd, 2 dvd-boxen Baantjer (gelukkig twee verschillende, goed bezig Sint!) en als klapper een box met maar liefst 20 dvd’s vol afleveringen van zijn geliefde politieserie Flikken Maastricht. Helemaal tevreden. Helemaal blij.
Overigens: niet alles verandert in de puberteit. Jeremy heeft dit jaar wederom geen aflevering van het Sinterklaasjournaal gemist.

Toen de Sint weer weg was maakten we ons op voor de kerst. We kochten zoals te doen gebruikelijk een kerstboompje bij Het Oude Boertje (ook voor al uw hooi, stro en diverse struiken) en versierden de huiskamer met lampjes, kaarsen, kitscherige plastic sparrentakken en… slingers. Want met Kerst is Jeremy jarig. Om familie en vrienden in staat te stellen op Jeremy’s feest te komen, naast alle andere plichtplegingen die een mens met kerst kan hebben, trekken we er beide kerstdagen voor uit. En ook dit jaar kwam er weer een man of dertig, die bij gebrek aan een verlanglijstje in de meeste gevallen geld gaven. De grote takelwagen van Lego Technics was echter ook een schot in de roos. Voor het eerst sinds jaren was Jeremy weer ijverig aan de slag met honderden plastic steentjes. Tot zijn eigen niet geringe verbazing ontdekte onze puber dat dit op zijn tijd net zo leuk kan zijn als spelen met een smartphone of bankhangen met een stapel dvd’s.

Absoluut hoogtepunt was het bezoek van Jeremy’s familie. Voorheen kwam alleen mama. Maar dit jaar kwamen ook Jeremy’s grote zus met haar vriend, moeder mét nieuwe vriend, en oma. Een hele delegatie. Het was een groot succes.
Jeremy hield geen kinderfeest dit jaar. Hij zit in de brugklas, zijn basisschoolvriendenkring is uit elkaar gevallen en een nieuwe vriendenkring is zich nog aan het vormen. Een tussenfase. En ook: afscheid van een tijdperk. We hebben het allemaal gehad de afgelopen jaren: zwemmen in het golfbad met frietjes en kampvuur toe, lasergamen in de sneeuw, een filmavond met slaapfeest. Dit jaar geen apart kinderfeest dus. In de toekomst zal het vermoedelijk trouwens wel 'vriendenfeest’ gaan heten.

Na Kerst kwamen oud en nieuw in zicht. Dagenlang was Jeremy met zijn laptop bezig online een prachtig vuurwerkpakket samen te stellen. In zijn kriebelige handschrift vulde hij het papieren bestelformulier in en bekeek nog eens kritisch de filmpjes op Internet. Na wat kleine wijzigingen was alles naar zijn zin, en begon Het Grote Wachten. Op 31 december 10.00 uur begon wat voor de meeste jongens (en ook heel wat meisjes) de mooiste dag van het jaar is: de dag van ongelimiteerd knallen en knetteren. Jeremy slenterde urenlang met drie vrienden over de modderige paden. Tussendoor kwamen ze de voorraad aanvullen en aten nog snel een grote schaal met frikandellen leeg.

Vanaf middernacht begon Jeremy aan zijn siervuurwerk, jaloers gadegeslagen door onze (jacht-) hond Scotty die niet snapte waarom hij al de hele dag het enige jongetje was geweest dat niet mee mocht doen met het knallen, en maar al te graag de sierpotten en pijlen in zijn bek gepakt had om er hard mee weg te rennen.

Wij doen niet echt aan goede voornemens, maar praten wel elk nieuwjaar over plannen, wensen en ideeën. Toen het hoofdstuk 'pleegzorg’ aan bod kwam zei Jeremy opeens stellig: “een nieuw pleegkind mag niet ouders zijn dan tien. Dan gaat ie tenminste niet de baas over mij spelen.”

Jeremy en ik hebben allebei veel interesses en hobby’s. En spullen. En omdat we ook nog alles bewaren en geen talent voor opruimen hebben, razen we ieder jaar aan het eind van de kerstvakantie eens goed door het huis. Grote Opruimdag. Voorheen vulde Jeremy dan een doos met oud papier, deed alle losse spullen en speeltjes terug in bakken en stofzuigde zijn kamer. Maar dit jaar stookte hij tot mijn verrassing stapels schoolschriften, werkbladen en prullaria op, en vulde de afvalcontainer tot de rand met plastic speelgoed. Die container staat vandaag aan de straat. In de verte hoor ik de dieselmotor van de vuilniswagen. Jeremy heeft een week de tijd gehad om spijt te krijgen van een weggegooid dingetje, en dit alsnog uit de container te vissen. Dat is niet gebeurd. Hij heeft afscheid genomen van zijn jeugd.

Maarten


Terug naar de dagboeken