Terug naar de dagboeken

Donkere decemberdagen (1)

Toegevoegd op : 11 januari 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Gelukkig nieuwjaar, beste lezer. Ik was er even tussenuit. Te druk met feesten. Maar nu is het inmiddels de tweede week van januari. Hoog tijd om u eens bij te praten over de afgelopen feestmaand, waarin ook de 14e verjaardag van mijn pleegzoon Jeremy viel. Het wordt een verhaal in twee delen. Samen duizend woorden maximaal. Geen woord te verliezen dus! (dat waren er alweer vijf...)

Jeremy is altijd een groot Sinterklaasfan geweest. U heeft daar voorgaande jaren over kunnen lezen. Op zijn elfde geloofde hij nog rotsvast in Sinterklaas. Op zijn twaalfde niet meer helemaal, maar-voor-de-zekerheid-toch-maar-weer-wel. En zelfs vorig jaar, toen hij bijna dertien was, veranderde er in zijn Sintbeleving nog niet zo veel. Jeremy knipte foto’s uit speelgoedboekjes, plakte alles zorgvuldig op en stopte er bij wijze van charmeoffensief nog een mooie tekening 'voor Sinte-klaas’ bij. Hij zette zijn schoen, en keek bezorgd naar de schoorsteen als hem eens een lelijk woord ontglipte. Wél merkte hij toen op: “nu snap ik waarom ik van Sinterklaas precies de cadeautjes krijg die ik zo heel erg graag wil hebben. Want die koop jij!” Maar ondanks mijn beamende reactie viel hij niet van zijn geloof: “Sinterklaas kan dat toch nooit allemaal alleen, dûh. Daarom helpen ouders hem mee. Logisch.”
Dit jaar is het anders. Hij weet nu hoe het echt zit met Sint. Dat heeft wat glans van het feest weggenomen, maar gelukkig zijn er nog cadeautjes. Alleen… wist Jeremy dit jaar opeens niet meer wat aan Sint te vragen.

Het reclamebombardement op televisie begon weer belachelijk vroeg dit jaar, en was irritant. Vooral voor jongens, want voor hen werd er vrijwel niets getoond. Op wat bordspellen na (die vaak wel heel erg leken op slappe aftreksels van de klassiekers) was er slechts een verbijsterende hoeveelheid meisjesspul te zien. Iedere dag, steeds weer. Zo vaak herhaald dat de meeste meiden deze troep al ruim voor vijf december spuugzat geweest moeten zijn lijkt me. Jolina Ballerina danste soms in één reclameblok wel twee keer langs, en Baby Born Potty Training Boy plaste werkelijk tussen alle programma’s door, zodat het op een Baby Born Blaasontsteking Boy begon te lijken. En dan waren er nog Bratzpoppen, Dorapoppen, Hello Kittypoppen, My First Baby Annabelpoppen, My Little Pony-ponypoppen en, we zouden het haast vergeten, Bouncy 'Mijn Blije Huppelhondje’.

Jeremy werd er kotsmisselijk van. “Wat is dit voor achterlijk gedoe. Alleen maar meidenspul” mopperde hij. Maar al snel begonnen we zelf varianten voor jongens te ontwikkelen. We bedachten bijvoorbeeld een Baby Born Bazooka Boy; een met water te vullen jongenspop met een drukknopje en een hele lange piemel. Een revolutie in de waterpistolenbranche. Of rastapoppen met de naam Hello Klitty. Of krokante Morapoppen, van Mora natuurlijk, om te bakken in de frietpan. En niet te vergeten My First Baby Snottebel: als je op het naveltje drukt, komt er een groene fluim uit het plastic neusje. Jeremy verzon nog Downsy Mijn Verstandelijk Beperkte Hondje, en toen werden we een beetje moe van onszelf.

Enfin, ondertussen wist Jeremy nog steeds niets om aan Sinterklaas te vragen. De reclames op tv hielpen zoals gezegd niet mee. Maar wat een zeker zo grote rol speelde was de leeftijdsfase waarin hij zit. Voor veel speelgoed is hij te groot (of voelt zich te groot), en voor de bekende puberboyinteresses smartphone, computer en muziek leent zich het Sintfeest niet zo. Vroeger gaf je een puber een cd. Kan nog steeds, maar deze generatie is vooral bezig met het downloaden van losse liedjes. En om de Sint een pc-spel van een tientje of vijf te laten geven stuit me dan weer een beetje tegen de borst. Nu is het zo dat Jeremy ook veel en graag buiten speelt. Maar in deze tijd van het jaar ligt het vragen van een voetbal, zwembroek of set badmintonrackets niet zo voor de hand. Pubers: Sint is er mooi jarig mee.
Wordt vervolgd…

Maarten


Terug naar de dagboeken