Terug naar de dagboeken

Doel

Toegevoegd op : 28 april 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Een half jaar geleden schreef ik het verhaal 'Een man alleen'. Toen Jeremy (15) in het najaar van 2012 naar de middelbare school ging, verloor hij vrij snel zijn basisschoolvriendjes uit het oog. In zijn nieuwe klas bouwde hij leuke nieuwe vriendschappen op, maar tot activiteiten buiten schooltijd wilde het maar niet komen. Van zijn beste vrienden hier in de buurt verhuisden er ook nog eens twee wegens echtscheiding en verdwenen daarmee voorgoed. Een verdrietige situatie, waarmee Jeremy geen raad wist.

Ik heb altijd gevonden dat je je niet snel met de vriendschappen van je kind moet bemoeien. Omdat je daarmee vaak het tegenovergestelde bereikt van wat je beoogt. Leuke vrienden worden minder leuk als je ouders ze ook zo enorm leuk vinden. En de foute vriendjes worden interessanter als je ouders er tegen zijn.
Dit voorjaar sprak ik echter met Jeremy’s voogd over de situatie, en we waren het er direct over eens dat Jeremy nu toch wat ondersteuning behoeft.

Jeremy heeft altijd graag gevoetbald, en hoeft niet lang na te denken als ik vraag of hij dat bij een club wil doen. Hoofddoel: nieuwe contacten opbouwen. Een dag later vertelt hij dat twee klasgenoten in team C2 van onze plaatselijke voetbalvereniging zitten. En dus meld ik hem aan en zet er voor de zekerheid maar even bij dat Jeremy graag in C2 zou willen spelen.
Wat er vervolgens gebeurt is hartverwarmend: binnen twee dagen is hij ingeschreven, is zijn KNVB-lidmaatschap in gang gezet en mag hij komen trainen.

En vanaf het eerste moment is het duidelijk: Jeremy is hier helemaal thuis. Hij straalt, lacht, kletst volop met zijn nieuwe teamgenoten en probeert alvast te laten zien wat hij zoal met een bal kan. Na een paar minuten Jeremy’s verrichtingen gevolgd te hebben, kuiert de coach op mij af. Of Jeremy al een wedstrijdtenue heeft. Jazeker, zojuist gekregen. “Maar de jeugdafdeling heeft aangegeven dat hij volgend seizoen pas competitie zal spelen”, vul ik aan.
Een paar seconden is het stil. “Omdat…?” bromt de coach. Ik zeg geen idee te hebben. “Dat ga ik regelen” zegt hij. “We kunnen momenteel iedere speler gebruiken, en ik heb bovendien gezien dat Jeremy stijf links is. De rest van het team bestaat uit ‘rechts-poten’.”
Eenmaal thuis vraagt Jeremy om een paar kleerhangertjes. Als ik 's avonds laat nog even naar de slapende pleegzoon ga kijken, blijkt hoe trots en blij deze is. Werkelijk récht voor de deuropening, op ooghoogte, bevinden zich op hangertje één de groengeel gestreepte sokken, op hangertje twee het zwarte broekje en op hangertje drie het groengeel gestreepte shirt. Op het nachtkastje staan een paar splinternieuwe kicksen, zó geel dat je er tranen van in je ogen krijgt.

Drie dagen later mag onze kersverse linkshalf zijn eerste (thuis-)wedstrijd spelen. Hij oogt opeens wat verlegen en nerveus. Zal hij goed genoeg zijn? Die angst blijkt ongegrond. Al na een paar minuten ontfutselt Jeremy de bal en geeft deze een enorme linkspotige poeier vanaf de middenlijn. De bal zeilt over alles en iedereen heen en knalt tegen de onderkant van de lat. Hij stuitert net vóór de goal, maar daar staat de tengere roodharige spits Rolf die het klusje eenvoudig afmaakt. Eén-nul. “Die nieuwe mag blijven!”, brullen de ouders langs de lijn. “Wát een debuut. Prachtig!”, glundert de trainer. “Tien centimeter lager en hij had in zijn debuutwedstrijd al de goal van het jaar te pakken gehad.” De toon is gezet, Jeremy’s team weet door te drukken en het wordt uiteindelijk 5-2.

Na de volgende thuiswedstrijd, een week later, komen onze groengeel gestreepte helden met 6-0 van het veld af, en wordt 'de derde helft’ in de kantine wederom een feestje. Met een groepje komt Jeremy daarna naar huis fietsen. Een paar jongens blijken heel dichtbij te wonen…
De laatste weken wordt hij ook uit school regelmatig vergezeld door teamgenoten.
Vooralsnog nemen ze hier voor de deur afscheid. Maar ik denk dat Jeremy in meerdere opzichten het doel wel zal bereiken…
Maarten


Terug naar de dagboeken