Terug naar de dagboeken

Diskwalificatie

Toegevoegd op : 3 februari 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Op een ochtend gaat de telefoon. Het is een ‘matcher’ van Pleegzorg. Haar taak is het vinden van geschikte pleeggezinnen voor kinderen, en voor een jongetje van acht is ze op zoek naar een logeerplek voor een paar weekenden per maand. En ze denkt hierbij aan ons. Het kind woont in een gezinshuis, en dat zal ook zo blijven. Daarom wordt er een kennismakingsgesprek gepland met de gezinshuismoeder en haar begeleidster Christa. Bij ons thuis, zodat zij alvast de plek zullen zien waar Jimmy wellicht de komende jaren heel wat weekenden zal gaan doorbrengen. Ik verheug me erop, en vind het ook wel spannend. Al zes jaar vormen pleegzoon Jeremy (15) en ik een tweepersoonsgezin, en daar zal nu misschien een jochie bijkomen, al is het dan om het weekend.

De avond voor de afgesproken datum laat de matcher echter weten dat zij een bericht op haar voicemail heeft ontvangen. De gezinshuisouder wil “op dit moment het gesprek niet door laten gaan.” Einde bericht, met vriendelijke groet.
Enige dagen later stuurt de matcher me een e-mail van de gezinshuisouder door, die ik drie keer moet lezen voordat ik echt geloof dat er staat wat er staat. Ik citeer: “Jimmy heeft een strakke structuur nodig, binnen de gezinssituatie, en de dingen moeten duidelijk en voorspelbaar voor hem zijn. Hij heeft erg veel behoefte aan een liefdevol gezin dat hem grenzen geeft. (…) Het zijn dus nogal wat eisen die gesteld worden aan een weekendgezin, de vraag is of dit haalbaar zal zijn. (…) We zijn bang dat hetgene dat we nu met heel veel geduld hebben opgebouwd snel teniet gedaan zal worden.”

Wacht even…deze gezinshuisouder en haar begeleidster kennen mij dus niet, en hebben mij nooit ontmoet. Ze weten niet wat ik te bieden heb. Maar ze weten wél op voorhand dat ik niet voldoende structuur kan bieden, en geen liefde en grenzen kan geven! En dat de kans groot is dat ik hun 'werk’ binnen no-time af zal breken. Pleegzorg moet maar zuinig zijn op hen. Want zij zijn waarlijk helderziend. Zij kunnen in de toekomst kijken, en hebben daar niet eens een kennismakingsgesprek voor nodig! Ze zijn eigenlijk God: alleen de echte verlosser kan deze arme dolende ziel nog redden.

Het mailtje maakt me ongelooflijk kwaad. Ik voel me gediskwalificeerd, en ik uit mijn frustraties bij de matcher. Een paar weken later schuif ik ten kantore van Pleegzorg aan bij een gesprek dat de lucht zal moeten gaan trachten te klaren. Begeleidster Christa zit er wat schuw bij, de gezinshuismoeder kijkt met zelfverzekerde blik rond. Ze blijkt welbespraakt, en wendt dit talent aan om mij ervan te vergewissen dat haar woorden niet bedoeld waren zoals ik ze opgevat heb. Volgens haar heeft Jimmy een pleeggezin met twéé ouders nodig. Waarbij ze overigens al snel door de mand valt: ze betoogt dat Jimmy voor een knuffel bij haar komt, en voor een stoeipartij naar zijn pleegvader gaat. Hiermee dendert ze als een olifant door de pedagogische porseleinkast, en suggereert dat kinderen in éénoudergezinnen te beklagen zijn, daar zij een vrouw (liefde?) of een man (grenzen?) moeten ontberen.

Na nog wat sociaal-wenselijk geklets, verzandt het gesprek een beetje in draaikonterij. Er lijkt iets achter gehouden te worden. Totdat begeleidster Christa besluit dat het nu háár moment is om door de mand te vallen. Na enig aandringen blijkt ze een negatieve ervaring met een alleenstaande pleegvader gehad te hebben. En dus vertrouwt ze het niet. Ik kijk haar ongelovig aan. Dit kan ze niet menen. Maar ze meent het wel. Wat een onprofessionaliteit!

Daar wil ik graag even op doorrazen. Stel dat Christa de komende jaren negatieve ervaringen opdoet met een Turks pleeggezin. Met een alleenstaande vrouw. Met twee lesbiennes of met een christelijk echtpaar. Worden dan alle allochtone pleegouders gediskwalificeerd? Alle alleenstaande pleegmoeders, alle homostellen en alle christelijke pleeggezinnen? Dat zal het pleegouderbestand dan aardig uitdunnen. Ook het beleid van de pleegzorginstantie zal trouwens rigoureus bijgesteld moeten worden. Tot nu toe namelijk streeft men naar een zo divers mogelijk ouderbestand. Verschillende gezinnen voor verschillende kinderen.

Ik ben niet helderziend en al helemaal geen verlosser. Maar ik durf op basis van één gesprek wel te stellen dat er iets grondig schort aan Christa’s visie en mensbeeld. En voor iemand die in de Jeugdzorg werkt, vind ik dat een schande.


Terug naar de dagboeken