Terug naar de dagboeken

Discussies (1)

Toegevoegd op : 17 maart 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Vrolijk komt pleegzoon Jeremy (15) uit school fietsen. Vrolijk knuffelt hij zijn hond Scotty, vrolijk drinkt hij een glaasje ice tea en kletst wat met mijn moeder die op bezoek is. En vrolijk stapt hij even later op zijn quad om eens lekker een half uurtje te gaan crossen.

Om vervolgens even later totaal niet vrolijk terug te komen. 'Niet vrolijk’ is een dijk van een understatement, we kunnen het beter 'chagrijnig en in de shit’ noemen. Letterlijk, want Jeremy heeft een plas met gier voor modder aangezien, is er dwars doorheen gescheurd en zit nu tot zijn nek onder de koeiendrek. Alsof hij van een met acute diarree besmette kudde koeien de volle laag heeft gekregen.
Stront hoort bij het platteland, en Jeremy is er wel eens vaker in terecht gekomen. Sterker nog: ooit, op een feestje notabene, heeft hij zich samen met een vriendje expres in de gier laten vallen. Om vervolgens met kleren en al ons zwembadje in te springen en aldus weer 'schoon’ te spoelen én de show te stelen.

Deze keer echter voert Jeremy een andere show op: een waarin hij de rol van lompe anarchistische boerenkinkel speelt die zich niets aantrekt van het decor en van hen die de bijrollen vertolken. In plaats van eerst zijn quad af te soppen en daarna zichzelf, loopt hij stinkend en druppend over de zojuist door pleegoma (77) gestofzuigde en gedweilde vloer naar binnen, kliedert de hele badkamer onder en wil zich dan mopperend terugtrekken op zijn kamer. Pas na een stevige preek maakt hij zijn quad schoon, zit zelf weer onder, kleedt zich opnieuw om en roept nog wat minder vleiende woorden naar Maarten die in dit toneelstuk de rol van boze stiefvader toebedeeld blijkt te hebben gekregen.

Een uur of wat later zitten we met z’n tweeën aan tafel. Jeremy zegt wat timide dat het hem spijt, en hoopt de zaak hiermee af te doen. Pleegvader heeft echter inmiddels het script wat aangepast, en probeert te achterhalen hoe Jeremy’s humeur toch opeens zo enorm kon omslaan. En dat valt niet mee. Het kán toch haast niet echt met de koeienstront te maken hebben. En Jeremy houdt zeer stellig vast aan zijn standpunt dat er op school niets is voorgevallen.
Opeens, bij wijze van ingeving, vraag ik of de aanwezigheid van mijn moeder een rol speelde. En plotseling begint Jeremy zachtjes te huilen. ‘Die discussies…’, fluistert hij. ‘Als jullie dan hard tegen elkaar praten…’ ‘Geeft je dat een rotgevoel, of maakt het je bang?’, vraag ik voorzichtig. ‘Dat weet ik niet zo goed… Ik vind het gewoon niet fijn…‘

Het is een hele tijd geleden dat Jeremy echt gehuild heeft. ‘En ook dinsdagavonds…’ (Een keer per week gaat Jeremy 's avonds naar mijn ouders toe als ik moet werken. Hij gaat dan meestal kaarten met pleegopa terwijl mijn pleegoma met chocomel en koeken in de weer is.). ‘Dan is het altijd gezellig… Maar dan kom jij binnen…ja, niet dat het aan jou ligt of zo hoor…’
‘Dan slaat de sfeer om’, vul ik aan.
‘Ja.’

...Wordt vervolgd.

Maarten


Terug naar de dagboeken