Terug naar de dagboeken

Decemberstress (1)

Toegevoegd op : 20 december 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Er zijn zo van die levensvragen waarop je nooit een echt bevredigend antwoord krijgt. "Waarom valt Carnaval in 's hemelsnaam in de winter? " bijvoorbeeld. Grappig genoeg valt Carnaval létterlijk 'In Des Hemels Naam' aan het eind van de winter, omdat het feest in het kerkelijk jaar de overgang naar de Vastentijd markeert, en daarmee de aanloop naar Pasen.

Bitterkoude werkelijkheid is echter wel dat we hier in het Zuiden ieder jaar in een gure wind, en vaak in de sneeuw, naar een optocht vol langzaam aan hun instrument vastvriezende muzikanten, uitzinnig maar iets te Braziliaans uitgedoste limbodansers, en richting blaasontsteking marcherende dansmariekes staan te kijken. Ook is het me overkomen dat ik, samen met een zeer vage kennis, op de laatste avond in een dampende kroeg de show stal met mijn spontane playbackact van Paradise by the dashboard light. Om vervolgens overmoedig en doorweekt van zweet en bier naar buiten te rennen op weg naar een broodje shoarma. De volgende ochtend bleek ik dan een flinke griep te pakken te hebben. Zodoende begon de Paastijd heel sober met slappe thee, uitgeperste citrusvruchten en enige dagen bezinning in een warm bed.
Erg gepast qua Vasten, dàt dan weer wel.

Ik zat aan Carnaval te denken omdat dat voor mij de afsluiting is van een feestperiode die half november met Sinterklaas begon. Naast de nu naderende Kerst en Oud en Nieuw zijn er in ons pleeggezin nog meer evenementen. In februari zal pleegzoon nummer twee zijn intrek nemen, in januari wordt hond Wolf vijf jaar, en als klap op de (reeds bestelde) vuurpijl is pleegzoon Jeremy een Kerstkind.

Overbekend: voor kinderen is december een spannende maand. Erg veel wijkt af van het gewone, volgens tante Annie ben je alweer zo groot geworden en ze wil ook nog een kus, het enge mens, en er zijn cadeautjes. Jeremy ziet enorm uit naar zijn verjaardag, maar kan slecht tegen spanning. Hij heeft eigenlijk veel rust en voorspelbaarheid nodig. Maar december zit vol drukte en verrassingen. Nu Sint weer vertrokken is zijn we toe aan Jeremy’s kinderfeest, aanstaande weekend. Het wordt een slaapfeest met kampvuur, dvd’tje kijken en lasergamen, zoveel is wel bekend. Maar… komen alle tien de vriendjes wel, vinden ze het leuk genoeg, zullen ze zich niet vervelen, maken ze geen ruzie, hebben ze cadeautjes bij, zal Wolf zich gedragen, hebben we genoeg chips…? Jeremy heeft een vol hoofd. En deze week loopt het dagelijks over. Een bordspelletje doen, spelen met vriendjes in de sneeuw, drumoefeningen bijhouden… iedere dag is er wel iets dat eindigt met een diepbedroefde Jeremy die met zijn handen voor zijn gezicht in een hoekje achter de bank zit. “Ik kan nooit niks.” De eenzaamheid die dan van hem afstraalt is hartverscheurend.

Pleegvader moet dagelijks aan de bak om Jeremy weer op te lappen. Niet zelden begint een gesprekspoging met een dichtgeklapte pleegzoon die stampvoetend naar zijn kamer vertrekt, want pleegvader is niet zo populair dezer dagen. Pleegvader moet Jeremy er namelijk ook vaak op wijzen dat hij zijn dierentaken en spullen vergeet. Dat pleegvader dit doet om Jeremy althans nog enige houvast in de feestmaand te geven, dringt niet tot Jeremy door. De decemberstress blokkeert het logisch denken. Uiteindelijk eindigt de dag met een ontspannen en gelukkige Jeremy die heerlijk slaapt. In een luier, dat wel. Want decemberstress uit zich ook fysiek.

Tegen die tijd strompelt pleegvader mentaal volkomen leeg en uitgeput naar de huiskamer. Herinnert u zich de hoogbejaarde bolknakrokende pater met artrose nog uit een van mijn vorige stukjes? Nou, pleegvader lijkt er even sprekend op. Gelukkig hebben we vorige week met pleegopa ons jaarlijks tripje naar België gemaakt, om een feestelijke voorraad trappistenbier te halen.
Pleegvader laat zijn hoofd leeg waaien in een blokje met de hond, en warmt zich daarna weer op met een trappistje.

Vrienden van ons hebben een zoontje dat op vijf december jarig is. Sinds zijn geboorte vieren ze dat steeds exact een half jaar later, op vijf juni. Wat een briljant idee eigenlijk.

Maarten


Terug naar de dagboeken