Terug naar de dagboeken

De hete brij

Toegevoegd op : 15 april 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Ik moet u iets bekennen. De laatste tijd heb ik in mijn verhalen wat om de hete brij heen gedraaid. Sorry.

Alles wat ik geschreven heb is waar gebeurd. Nou ja, om een verhaal goed te laten lopen moeten er wel eens wat details weggelaten worden, of moet er hier en daar wat met de volgorde van de tijd geschoven worden. Maar er is niets verzonnen of in scène gezet. Om u als lezer echter een eerlijk beeld te geven van dit pleeggezin, wordt het nu hoog tijd voor de hete brij.

Drie jaar woont Jeremy (12) nu hier. Drie prachtige jaren. Natuurlijk met goede en slechte momenten, vreugde en verdriet, slappe lach en tijdelijke wanhoop. Maar de basis was vanaf het eerste moment goed. Een gouden match. Pleegzoon, pleegvader en asielhond Wolf. Een huisje aan de rand van een natuurgebied. Zo was het goed.

Sinds zomer 2010 zijn we bezig geweest met de bijplaatsing van Amchid (7). Om het weekend kwam hij logeren. En de voortekenen waren positief. Amchid is druk, onrustig, praat veel maar zegt weinig, moet vrijwel alles nog leren. Vooral het snappen van sociale situaties en hoe je je daarin gedraagt. Maar: hij deed zijn best en het liep. Het leeftijdsverschil was groot genoeg om Jeremy’s plekje niet te bedreigen. Dachten we. Jeremy leefde zijn leventje gewoon verder, ging normaal om met Amchid en wisselde wel eens een blik van verstandhouding met mij als we Amchid ’s zondags weer terug gebracht hadden naar het internaat. “ Hè hè, even rust…”

Jeremy was ook de eerste die de knoop doorhakte. “Ik zeg ‘ja’ tegen Amchid. Omdat hij nog veel kan leren, en vast ook rustiger zal worden.” Het logeertraject van Amchid duurde door allerlei omstandigheden erg lang, om precies te zijn acht maanden. In die tijd waren er talloze gesprekken met voogden, pleegzorgwerker en andere professionals. Talloze keren wisselde ik zelf van gedachten met vrienden en familie. Probeerde alle aspecten af te wegen, en daarbij vooral ook naar mijn gevoel te luisteren. Vlak voor de feestdagen viel de beslissing. We gaan ervoor! Op 10 maart kwam Amchid hier wonen.

Op dat moment gebeurde er iets wat ik totaal niet voorzien had. Jeremy schrok zich rot. Het leek alsof hij zich nu plotseling (pas) realiseerde wat er beslist was. Wat er ging gebeuren. Datgene waartegen ook hij ‘ja’ gezegd had: een pleegbroertje erbij. Jeremy’s veilige wereldje leek totaal onder zijn voeten weg te zakken. De levenslust verdween uit zijn ogen, een soort verslagen blik kwam er voor in de plaats. Leven werd overleven. Jeremy kreeg woedeaanvallen. Ging weglopen, zichzelf afzonderen. Amchid negeren. En werd bovenal vreselijk verdrietig. Met grote regelmaat kreeg hij huilbuien. Wanhopig en volslagen hulpeloos lag hij dan in bed, kermde dat zijn leven voorbij was en dat hij het niet aankon. Eergisteren nog.

We zijn in onbalans. Jeremy vermijdt Amchid, geeft met grote tegenzin antwoord als deze hem iets vraagt. Wil niets meer met hem samendoen. Krijgt door zijn gedrag steeds vaker ruzie met mij, waarover hij zich dan ook weer wanhopig voelt. En ik weet even niet hoe het nu verder moet. Dat is de hete brij waarover ik de afgelopen tijd niet kon schrijven omdat het te groot, te troebel, te complex was. Vandaag heb ik een poging gedaan. Even zonder flauwe grappen of provocerende uitspraken. Dat past nu even niet. Want welke oplossing ik ook verzin, het schaadt altijd wel iemand.
Een duivels dilemma.

Maarten


Terug naar de dagboeken