Terug naar de dagboeken

Dank u Sinterklaasje

Toegevoegd op : 19 december 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Al dagenlang is pleegzoon Jeremy (nog net 12) bezig iets te maken. Voor mij. Iets groots, van hout. En ik mag niet weten wat. ‘Want’, zo zegt hij, ‘het is een surprise. Surprises zijn echt niet alleen voor Sinterklaas hoor. Die kunnen altijd.’ Dagenlang hoor ik buiten getimmer, en geloei van decoupeerzaag en boormachine. Zien doe ik niets, want ik ben al de hele week ziek en daarom binnen, veelal in bed.

Vandaag is de grote dag. Ik mag mijn surprise uitpakken. Samen tillen we het enorme loodzware gevaarte, zorgvuldig afgedekt met hoeslakens en badhanddoeken, de kamer in. Jeremy stuitert van voorpret in het rond. Er komt een ruwhouten meubel tevoorschijn waarop aan alle kanten ‘piano, piano, piano’, geschreven staat. Ik krijg spontaan tranen in mijn ogen van ontroering. Hij heeft zó zijn best gedaan, er zit zoveel tijd en liefde in. Ik geef Jeremy een knuffel en zeg wat ik voel. ‘Het is de grootste en mooiste surprise die ik ooit gekregen heb.’ ‘ Maar …nu komt het!’ roept Jeremy. ‘ Want wáár zitten de cadeautjes? Hahaha! Ja, zie dáár maar eens achter te komen! ‘ Hij is nu helemaal rood van opwinding. Na enig zoeken haal ik de pakjes één voor één uit een geheim vak onderin de piano. Twee mooie rode geurkaarsjes. Een digitaal klokwekkertje. En als klap op de vuurpijl een prijsbekertje waarop staat ‘Je bent goud waard’. Om stil van te worden.

Een paar uur later ga ik nog even kijken bij het bed van de timmerman. Deze is in diepe slaap. Slechts een bos dreadlocks en een bruine hondensnuit steken boven het dekbed uit. Voorzichtig sla ik het dekbed een stukje terug. Jeremy zucht diep. Hond Scotty doet lodderig zijn ogen half open. ‘Oew…’ kreunt hij zachtjes en het is overduidelijk wat dit betekent: ‘ Er wordt hier geslapen. Gelieve niet te storen.’

Terug in de huiskamer steek ik de rode kaarsjes aan bij het altaar van onze overleden hond Wolf. De beker die zegt dat ik goud waard ben zet ik op tafel met balpennen en stiften erin. De piano staat midden in de kamer, een enorm, veelzeggend obstakel. Veelzeggend, omdat Jeremy, en dat is niet als een flauwe woordspeling bedoeld, veel zegt met deze surprise. Iets wat hij de afgelopen maanden níet kon zeggen omdat zijn leven zo op zijn kop stond. Hij heeft in die tijd wel andere dingen gezegd tijdens aanvallen van wanhoop, verdriet en machteloze woede. Dingen die ik hier niet ga herhalen omdat ik dan gegarandeerd heel Christelijk Nederland over me heen krijg, met de Bond tegen het vloeken voorop. Deze surprise is spijtbetuiging, vriendschapsverklaring en fruitmand tegelijk. En bovenal: een signaal. Jeremy’s leven stond een maand of acht op zijn kop omdat pleegzoon Amchid hier verbleef. Jeremy kon dat totaal niet aan. Twee maanden geleden is er een andere, betere plek voor Amchid gevonden. Er zijn bij Jeremy nog wat naschokken geweest, maar deze surprise is een signaal dat hij zich weer veilig voelt en zijn levenslust terug heeft. Dat is een prachtig cadeau. Dank u Sinterklaasje.

Maarten


Terug naar de dagboeken