Terug naar de dagboeken

Crash (2)

Toegevoegd op : 1 december 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

De antiautoritaire crèche (zie 'Crash 1') was een wel erg radicale poging om te breken met de traditionele opvoedpatronen. Maar het ging zoals dat meestal gaat met radicale ideeën: een kleine voorhoede wil breken met het oude, en neemt een extreem standpunt in. Enige tijd later pikt een grotere groep eruit wat hen aanspreekt, haalt de scherpe kantjes eraf en gaat er op een wat gematigder manier mee verder.

En dat heet dan 'tijdgeest’: de tijd is rijp voor een verandering. Die beperkt zich niet tot een elitegroep, maar wordt omarmd door een meerderheid en wordt aldus maatschappelijk geaccepteerd.
Voor hervormingen in opvoedend Nederland was wel degelijk draagvlak. Veel ouders wilden voor hun kinderen wel iets anders dan de autoritaire opvoeding die zij zelf genoten hadden.

Moeders stuurden dan wel niet en masse hun kinderen bloot de verwilderde tuin in, om zodoende tijd te hebben met de buurman naar bed te gaan en voor vijven nog een hashcake te bakken en hun bh’s ritueel te verbranden in de leefkuil, maar ze stonden wel open voor nieuwe wegen en sloegen die ook voorzichtig in. Nog niet zo lang geleden hadden kinderen er uit gezien als miniatuurvolwassenen, een enkel matrozenpakje of lederhosen daargelaten. Nu kwam er kindermode, en die was kleurrijk. Hoe bonter hoe beter. Hun zoontjes kregen lang (of in ieder geval minder kort) haar, en mochten met poppen spelen zodat de dochtertjes eens met de autootjes aan de gang konden.
Een stap verder gingen ze door hun mannen te stimuleren zich meer met de opvoeding te bemoeien, en in praatgroepen te discussiëren over abortus, voorbehoedsmiddelen, andere samenlevingsvormen en het recht om als vrouw te werken en onafhankelijk te zijn.

Ook het onderwijs kwam aan de beurt. Dit was hoofdzakelijk traditioneel en klassikaal. En gericht op wat de Fransen zo fraai encadrer noemen. Het kind moest worden ingekaderd en aangepast. Maar er waren inmiddels ook Jenaplan-, Montessori-, Freinet-, Dalton- en Vrije scholen opgericht. Die veel meer de uniciteit van Het Kind centraal stelden. Elk kind heeft zijn eigen talenten, interesses en behoeften, zo stelde men. Deze onderwijshervormingen zijn behoorlijk definitief gebleken. Geen basisschool tegenwoordig of men besteedt aandacht aan individuele leerlijnen, en beschouwt elk kind meer als een uniek mens. Meester Jansen die sigaar rokend langs de rijen tafels liep en af en toe eens met zijn liniaal tegen een links schrijvend handje, achterstevoren zittend lijfje of ongewassen oortje petste is al lang vervangen door Juf Tessa die het belangrijk vindt dat de kids met plezier naar school gaan en het samen gezellig hebben. Iedere ochtend gaat de 'bups’ in de kring, om te luisteren. Niet alleen naar de leerkracht, maar vooral ook naar elkaar. Zij het dat de beweeglijke jongetjes nog steeds stil moeten leren zitten in die kring. Meester Jansen stuurde ze in de pauze naar buiten om hun energie kwijt te kunnen, weer of geen weer. Dat dan weer wel.

Alle tijdperken in de geschiedenis dragen zo iets bij. Ze laten iets achter waarop weer verder gebouwd wordt. Of waar juist een krachtige tegenreactie op volgt. In deel 3 vertel ik u graag hoe ik dat ervaar met betrekking tot de opvoeding van mijn pleegzoon Jeremy, inmiddels bijna 16 jaar.

Wordt vervolgd!


Terug naar de dagboeken