Terug naar de dagboeken

Crash (1)

Toegevoegd op : 17 november 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Gisteravond zag ik de documentaire 'Onze Kresj'. De film gaat over een groep radicale Amsterdamse ouders die een antiautoritaire crèche oprichtte, in de vroege jaren 70.

In korrelig zwart/wit zien we nogal vervuilde en veelal blote peuters met verwilderde blonde haardossen rondrennen. Ze rukken elkaar speelgoed uit de handen, pakken een tamme rat ruw bij de nek en smijten het dier vervolgens weer weg, slaan elkaar de hersens in en kleien met elkaars poep. De aanwezige ouders beperken zich tot het al kettingrokend aanleggen van oeverloze observatieverslagen.
Eén moeder niet: ze grijpt in als enkele spruiten in voddige onderbroekjes schreeuwende ruzie krijgen en elkaar erg pijn doen. Nog diezelfde avond vindt er spoedoverleg plaats. Niet over het gedrag van de kinderen, maar over de vraag of deze moeder wel had mogen ingrijpen. Op dát moment. Op díe manier. En welke schade ze daarmee aan de vrije kinderzieltjes toegebracht zou kunnen hebben. En zo werd het nog een hele lange avond…
De Kresj bood verschillende arrangementen aan. Druk met je eigen 'zelfverwezenlijking’? En je peuter dus liever naar de crèche, voor zeven dagen per week, van negen tot vijf? Groot gelijk, meid!

Het lijkt wat al te gemakzuchtig: kinderen krijgen en die het vervolgens maar laten uitzoeken, in de hoop dat ze zichzelf en elkaar zullen opvoeden. Het lijkt idioot: kinderen totaal niet afgrenzen, omdat dat de ultieme, 'vrije mens’ op zou leveren. Het lijkt naïef: bloot rond gaan lopen, terwijl je je daar zelf uiterst ongemakkelijk bij voelde. In de overtuiging dat 'we’ dan verlost zullen worden van die bekrompen preutsheid.
Het lijkt wel erg op emotionele verwaarlozing: hele jonge kinderen steeds weer door anderen laten verzorgen zodat ze zich niet teveel aan iemand hechten. Hans, een vader-van-toen, vertelt dat een van de kinderen heel erg gek met hem was. Maatregel van de Kresj: het is beter als Hans drie weken niet komt…

Het leek allemaal om problemen te vragen. Veel deskundigen van nu wijzen erop dat jonge kinderen die steeds door anderen verzorgd worden niet zelden hechtingsstoornissen oplopen. Hetgeen enorme consequenties heeft voor alle contacten die zij in hun latere leven aangaan.
En wat de gevolgen zijn als je kinderen totaal niet afgrenst is inmiddels gebleken: daar komen nare mensen van. Narcistische mensen, met een gebrek aan empathie. Bij wie bovendien op het gebied van gewetensontwikkeling vaak iets lijkt te zijn misgegaan.

Die problemen kwamen er ook, in de Kresj. Maar niet door het gedrag van de peuters. Een van de leidsters van toen: ‘Ik snap eigenlijk niet waarom we niet discussieerden over de opvoeding van kinderen!’
De talloze vergaderingen gingen vooral over politiek en maatschappij. Uiteindelijk 'crashte’ de Kresj in 1973. Iemand opperde nog even om over te gaan op 'verticale groepen’. (Men bedoelde: het scheiden van de kinderen van Maoïstische ouders van die van Lenistisch-Marxistische, Anarchistische of Trotskistische. De groep bestond totaal uit slechts zo’n 16 kinderen…). Daarop viel de beweging uit elkaar. De aanhangers van de verschillende stromingen trokken zich terug op hun eigen ideologische eilandjes. Ze wilden niet meer dat hun kinderen zich zouden vermengen met die van ouders met andere denkbeelden. Hoe gering de verschillen vaak ook waren. Waarmee de beweging opeens leek op een soort van klein Christelijk dorp op de Veluwe, waar twintig gescheiden kerkgemeenschappen bestaan.
Hetgeen toch curieus genoemd mag worden als je er 'heilig’ van overtuigd bent dat je je kinderen opvoedt tot Nieuwe, Kritiese Mensen, bevrijd van alles wat hen inperkt…

Wordt vervolgd.
Maarten


Terug naar de dagboeken