Terug naar de dagboeken

Chips

Toegevoegd op : 21 juni 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

"Oh jee." Jeremy kijkt me schuldbewust aan. "Ik heb mijn tas nog daar laten staan." Zijn blik houdt het midden tussen 'dit moet mij weer overkomen' en 'wat ben ik toch een sukkel'.

We zijn net thuis. Op donderdagavond heeft Jeremy jongensgym. Een dorp verder. We zijn daar na afloop wat haastig vertrokken omdat zo dadelijk het Nederlands elftal zijn derde groepswedstrijd zal spelen, tegen Kameroen. En dat willen we allebei zien. Maar nu moeten we terug, vooral ook omdat Jeremy’s telefoon in de bewuste tas zit. Dus missen we het begin van de wedstrijd.

Ik denk nu “shit”. Er is echter commentaar op mijn taalgebruik in deze dagboeken geweest. Dus als 'shit’ u tegen de borst stuit, vult u daar in gedachten maar even 'chips’ in. Veel leerkrachten horen dat ook graag. Ik zeg echter geen van beide. “Kan gebeuren” zeg ik, keer de bus en rijd terug. De zaal blijkt leeg en verlaten, en op slot bovendien. Het personeel zit ongetwijfeld met echte chips thuis voor de flatscreen. Jeremy baalt en begint wat te mopperen. Als we thuis voor de tv zitten moppert hij door. Over een kussen dat niet goed ligt. Over hond Wolf die teveel plek op de bank inneemt “terwijl hij toch niks van de wedstrijd snapt”. Over de cola die hij trouwens normaal gesproken doordeweeks helemaal niet mag, en die vandaag bedoeld was om hem wat op te beuren. Maar die dan weer te lauw zou zijn. En over de chips die op zijn (shit).

Ik krijg nu zelf een wat lauw gevoel van dit zeurende jongetje. “Als jij zo’n slecht humeur hebt, kun je net zo goed naar bed gaan,” mopper ik terug. “Dan is er toch geen bal aan om naar de wedstrijd te kijken.” Door deze opmerking slaat acuut de vlam in de pan en Jeremy schreeuwt: “Dan ga ik wel naar bed hoor en ik hoef die stomme wedstrijd al helemaal niet meer te zien! “ “Mooi zo. Daaag! Bedankt hoor!” schreeuw ik terug. Voor de zoveelste keer deze maand klapt zijn kamerdeur dicht. Zelfs de televisie trilt even en verdediger Johnny Heitinga verliest van schrik de bal.

Even later ga ik boven kijken. Jeremy heeft zich helemaal omgekleed voor de nacht, en zich op bed begraven onder een dik dekbed. Hij nephuilt zachtjes. Ik vraag geladen: “op wie ben je nu boos?” “Op mezelluf” drupt hij jengelend. Ongelooflijk hoeveel snot er uit een jongetje kan komen. Er zal trouwens ook wel veel zweet bij zitten want buiten is het ruim 25 graden, en hier in zijn bed volgens mij 55. Ik wil hem nog even laten, maar als ik wegloop hoor ik achter me een bonk en slaat het nephuilen om in hartverscheurend echt huilen. Jeremy is uit bed gevallen. Ik til hem op en zeg zachtjes: “zullen we het maar vergeten verder, en samen naar beneden gaan?” Jeremy knikt. Hij trekt een korte spijkerbroek over zijn luierbroekje aan en laat zich naar beneden sjouwen. Even later scoort van Persie de 1-0. Snel duw ik Jeremy de knaloranje Fuvuzela in zijn handen, waarmee hij de laatste stress wegtoetert. De rest van de avond is een feestje. Het is me weer eens gelukt Jeremy uit de put te trekken. Twee strijden gewonnen vandaag.

Laat op de avond voel ik me wat ontmoedigd. Daar zit ik dan, met twee pedagogische HBO-diploma’s en 25 jaar ervaring in het jeugdwerk. Twee-en-een-half jaar pleegvader van Jeremy. Ik zou toch in staat moeten zijn hem wat meer grond onder zijn voeten te geven. Dan mag hij boos, verdrietig en chagrijnig zijn. Maar dan zonder dat iedere keer de hele wereld kantelt. Zonder die bodemloze put.

Opeens realiseer ik me met een schok dat ik iets totaal over het hoofd heb gezien. Van maandag tot woensdag ben ik op schoolkamp geweest. Woensdagavond heb ik ook nog moeten optreden. En vanmiddag heb ik Jeremy verteld dat ik zijn aanstaande pleegbroertje voor het eerst gezien heb. En dat we er na de zomer wellicht echt een huisgenootje bij krijgen.

Veel kinderen hebben minder nodig om even totaal uit balans te zijn. En spanningen ontladen zich bij Jeremy meestal na een paar dagen. Hij heeft me gemist. En ik heb het vanavond helemaal niet in de gaten gehad. Ik heb door mijn werkzaamheden even helemaal niet gezien waar hij echt mee zat. Ik voel me net Johnny Heitinga. Ik kan aardig pedagogisch 'voetballen’. Maar raak de laatste weken wel vaak de bal kwijt. Misschien vindt u dit slordig van mij. Of oneerlijk tegenover Jeremy. Of gewoon stom. Allemaal mee eens. Maar wees nou eerlijk. Eigenlijk is het toch gewoon 'shit’?


Terug naar de dagboeken