Terug naar de dagboeken

Bouwvakkersdecolleté

Toegevoegd op : 25 november 2011 in het dagboek van Pleegvader Maarten


Onlangs was ik in een Kringloopwinkel. Net als pleegzoon Jeremy (bijna 13) ben ik gek op tweedehands spullen, vooral op oude meubels. Vrijwel onze gehele inboedel komt van dit soort winkels, en van rommelmarkten. Zojuist heb ik een leuk antiek kastje gekocht. De foto van onze dierbare hond Wolf zal er prachtig op staan, met een paar kaarsjes erbij.

Met een zo goed als nieuw wind- en waterdicht winterjack voor Jeremy onder mijn arm loop ik de trap van de winkel af, als ik Willem zie. Willem is acht en momenteel zeer druk met tikkertje spelen terwijl zijn ouders rondneuzen. Hij draagt een slobberende sleetse bruine ribbroek met bouwvakkersdecolleté en een iets te kort rood T-shirtje waar zijn hemd onderuit hangt. Halflange blonde lokken omlijsten zijn smalle bezwete gezicht. En ik voel medelijden in me opkomen.

Maar niet met Willem. Want toevallig ken ik Willem en zijn pleegouders goed. Zij zijn zachtmoedige intelligente mensen. Met liefde en duidelijkheid runnen ze een warm, veilig en harmonieus pleeggezin. Willem heeft veel meegemaakt. Het gaat al jaren heel goed met Willem. Zijn helblauwe ogen stralen van levenslust. Die levenslust en positiviteit zijn echter niet de zaken die een groepje dames in de kringloopwinkel waarnemen. Zij zien de wat smoezelige Willem, en hebben hun oordeel klaar. Nieuwsgierig luister ik hun conversatie af. “ Moette daar toch kijken”, mompelt de een. “Schandalig dat arme schaap”, pruttelt de ander. Verder vallen nog de termen ‘verwaarlozing’, ‘ontaarde ouders’ en, jawel, ‘jeugdzorg’.

Ik voel een zekere verbondenheid met de pleegouders van Willem. Ik leer Jeremy dat tweedehands niet alleen goed is voor milieu en portemonnee, maar ook heel leuk kan zijn. Omdat je creatieve keuzes en combinaties kunt maken, al dan niet met behulp van naaimachine, schaar en wasmachineverf. Je kunt door de lage prijzen ook een grotere garderobe aanleggen. Zo bezien is tweedehands kleding voor een kind een goede component van identiteitsvorming. Je identiteit zit weliswaar van binnen, uiteindelijk. Wie ben je, wie wil je worden, welke keuzes maak je. Maar dat is niet waar het begint. Het begint aan de buitenkant. Daarnaast laten Willem en zijn pleegouders hier nóg iets zien: dat er belangrijkere zaken in het leven zijn dan je druk maken over wat anderen, zoals bijvoorbeeld een groepje vrouwen in de kringloopwinkel, van jou (of je kind) zouden kunnen vinden. En dat je niet altijd het duurste, mooiste en nieuwste (aan je lijf) hoeft te hebben om gelukkig te zijn.

Wat dat betreft wil ik hier een lans breken voor meer tevredenheid, zeker ook in de opvoeding. Jeremy is dolgelukkig met zijn wind – en – waterdichte winterjack. En dat is er echt niet minder op geworden toen hij hoorde dat het ding slechts een tientje gekost heeft. Zeker met de feest- en cadeaumaand op komst is het goed om die tevredenheidsfactor in het oog te houden. Wees blij met wat je (aan)hebt, en realiseer je wat je nu echt nodig hebt om gelukkig te zijn. Dat vind ik, even tussendoor, een positieve bijkomstigheid van de huidige crisis: een lesje nederigheid. Dat hoeft niet te betekenen dat nu alle kinderen met een droge beschuit rond de kribbe moeten gaan zitten, al dan niet met bouwvakkersdecolleté. Maar het hoeft er ook echt niet zo uit te zien zoals in de kerstedities van tijdschriften. Waar eng opgepoetste kinderen, gehuld in een dure potpourri van merkkleding, met een plastic glimlach een kransje uit de kerstboom frunniken. Áls die kinderen al gelukkig zijn, zal dat in de eerste plaats komen door de riante betaling die zij als fotomodellen ontvangen.

De pleegouders van Willem begrijpen in ieder geval wat hij écht kan gebruiken. Want ik zag ze zojuist bij de kringloopwinkel voor 50 cent een paar toffe knalrode kinderbretels kopen. Kan hij nóg beter tikkertje spelen. En onder de kerstboom zitten. Zonder bouwvakkersdecolleté dus, maar mét extra veel kerstkransjes en worstenbroodjes. Die kunnen er nu wel af.

Ik wens u een tevreden decembermaand.

Maarten


Terug naar de dagboeken