Terug naar de dagboeken

232 Foto's

Toegevoegd op : 17 februari 2014 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Jeremy's moeder is binnenkort jarig. Toevallig precies op de dag dat ze haar maandelijkse bezoekje komt afleggen. Pleegzoon en ik hebben een mooi cadeau verzonnen: een fotoboek van de zes jaren dat hij bij mij woont. Dit onder de titel 'Jeremy in 100 foto's'.

Mama krijgt ieder jaar een grote pasfoto van Jeremy, onderdeel van het jaarlijkse schoolfotopakket. En af en toe print ik wel eens wat voor haar uit. Maar nu wordt het hoog tijd voor een mooi overzichtsalbum. Met daarin natuurlijk de foto’s van haar bezoeken, maar ook van al die momenten waar ze niet bij geweest is. Al snel ontdekken we dat de titel drastisch aangepast zal moeten worden. Honderd foto’s is echt te weinig. Zeker omdat ik de bijschriften wil beperken tot plaats en datum. De foto’s moeten het verhaal vertellen.

Een dag of drie beleef ik een prachtige tijdreis, terwijl ik me op de computer door duizenden foto’s heen werk. Bij wijze van toegift scan ik de jaarlijks gemaakte pasfoto’s in. Het lijkt me leuk om die bij elkaar op één pagina te zetten, en te zien hoe Jeremy zich ontwikkelde van achtjarig jochie tot kerel van vijftien. Die pagina staat nu voor me. Fascinerend…

Op de eerste pasfoto staat een klein ventje met heel kort stekeltjeshaar. In zijn ogen een onzekere blik, van een kind dat te veel heeft meegemaakt. Hij glimlacht wel, maar nogal gemaakt. Sommige kinderen schieten meteen in de poseerstand als ze een camera zien, en daar doet dit ook aan denken.

Op de tweede foto staat een jochie met stralende bruine ogen en een authentieke smile. Hij heeft het sliertige halflange 'surfdude-haar’ dat toen, in 2008, net populair begon te worden. Hij draagt een sweater met camouflageprint. Het was de tijd waarin hier wekelijks jongetjes vermoord werden. Afgeknald door andere soldaten. Dood. Hoewel 'dood’ een relatief begrip was: “Jij bent er gewéést man!” “Nietes, het was een schampschot.” “Dat is dan wel je laatste schampschot anders vind ik het stom.”

Een foto verder zien we een jongetje met een brede gulle lach, in een vrolijk T-shirt met 'Schnappi das kleine Krokodil’ erop. Zijn haar heeft al maanden nauwelijks een borstel gezien en begint strengen te vormen met grappige pijpenkrulletjes aan de einden. Het was een zorgeloze tijd: Jeremy huppelde door zijn nieuwe leven. Met vriendjes op school en daarbuiten. Met muziekles, sportclub en hobby’s. Én een grote nieuwe kamer, net gebouwd.

Volgende foto: een nog steeds stralend en inmiddels twaalfjarig joch, dat niet eens zo veel veranderd is. In een shirt met artistieke print, gekocht op een groot muziekfestival. De warboel op zijn hoofd is na een professionele behandeling een mooie bos echte dreadlocks geworden.

Op foto vijf zie ik dat zijn gezicht opeens van vorm begint te veranderen. Het is langgerekter. Deze jongen wordt duidelijk groter! En de dreads zijn een stuk langer… De glimlacht is wat ingetogener maar tegelijkertijd ook zelfverzekerder. Er is hier iemand flink aan het opgroeien.

Op de voorlaatste foto een puber boy die een belangrijke stap gezet heeft. Met echte brugklassersblik: nog wat onwennig in zijn nieuwe habitat, en bewust bezig met zijn uiterlijk en hoe dat op anderen over zou kunnen komen. De dreads zijn zorgvuldig samengebonden, de kleren zijn zwart. Hier is over nagedacht!

Aan het eind van het rijtje pasfoto’s zien we een flinke kerel, wederom in het zwart gekleed. Aan de dreadlocks is een trendy lok toegevoegd die met de nodige chemicaliën op zijn plek gelegd is. Zijn hoekige gezicht kijkt met een strakke blik de camera in. Geen lachje meer…want dat is 'te blij’. Deze scholier is drummer, tennisser, doet een cursus Engels en studeert voor timmerman. En dan ga je toch niet blij lopen doen, man.

Een rijtje pasfoto’s: een mooie samenvatting van zes jaar opgroeien. Een gepast slot van Jeremy in… 232 foto’s..!

Maarten


Terug naar de dagboeken