Terug naar de dagboeken

Wennen

Toegevoegd op : 5 september 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

Bijna vier weken woont Dion nu bij ons, wat zijn die eerste weken voorbijgevlogen! Weken waarin we hem al aardig hebben leren kennen. Wat vindt hij leuk? Veel! Vol overgave kijken naar Merijn en Noah, die als gekken door de kamer dansen. Maar ook van wandelen in het bos en badderen geniet hij met volle teugen. We vinden inmiddels ook uit wat hij lekker vindt. Banaan is met afstand favoriet. En waar hij moeite mee heeft. Dit laatste blijkt vooral slapen. Dion slaapt onrustig, wordt veel wakker en schrikt snel van harde geluiden.

Bij mijn eigen kinderen kan ik me nog herinneren dat, zolang ze niet konden praten, ik naar verklaringen zocht wanneer ze huilerig waren of slecht sliepen. Ik merk dat dit bij een pleegkind nog meer geldt. Er kan namelijk meer aan de hand zijn dan tandjes die doorkomen of zin hebben in eten… Het wennen aan een nieuwe omgeving, andere gezichten, afscheid nemen van de crisis-pleegmoeder; het is ook niet niks in je eerste levensjaar.

Gelukkig is er een constante factor geweest sinds zijn geboorte en dat is het bezoek van zijn ouders. Ze bezoeken hem nu eens in de week op een vast tijdstip en dat verloopt goed.

Ook de jongens zijn al aardig gewend aan hun ‘pleegbroertje’ die door Noah nog standaard ‘de baby’ wordt genoemd. De komst van Dion viel samen met de start van de zomervakantie en dat is eigenlijk wel heel fijn. Nu het ‘gewone’ leventje weer is begonnen zijn we allemaal al een beetje aan elkaar gewend.


Terug naar de dagboeken