Terug naar de dagboeken

Welkom!

Toegevoegd op : 18 augustus 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

Lichtelijk nerveus kijk ik uit het raam, ze kunnen er ieder moment aankomen... Ik zet alvast het koffiezetapparaat aan en hoor een auto stoppen. Daar zie ik de crisis-pleegmoeder met de ouders van Dion en natuurlijk Dion zelf.

Hij weet het nog niet, maar vanaf vandaag gaat hij bij ons wonen. Zijn ouders zijn door hun verstandelijke beperking niet in staat de opvoeding op zich te nemen. Maar liefde voor dit jochie is er in overvloed. Dat straalt er ook vanaf op het moment dat ze vol trots met hem aan komen lopen. Wat moet dit een lastig moment zijn voor de ouders.

We proberen de sfeer zo ongedwongen en vrolijk mogelijk te houden. En benadrukken dat zij écht de ouders blijven, maar dat wij ze graag willen helpen bij de verzorging en opvoeding van Dion. Bijna negen maanden is hij nu, vanaf zijn geboorte heeft hij bij een crisis-pleegmoeder gewoond. Er is toen naar een plek voor hem gezocht waar hij kan blijven zolang als nodig is. Wat zijn we blij dat wij hem die kans mogen bieden!

Na een uur vertrekt iedereen. Daar zitten we dan. Dion kijkt ons met grote ogen aan, kijkt wat onwennig om zich heen en geeft ons dan een grote lach. Wat een vrolijk mannetje! Onze jongens zijn helemaal hyper, ze hebben zolang naar dit moment uitgekeken. Nu Dion er is wordt hij overladen met kusjes en knuffels. De jongste van vijf neemt zijn rol als ‘grote broer’ meteen heel serieus, wil overal bij betrokken worden. De oudste vindt hem vooral ‘heul erg schattug’ en gaat dan weer over tot de orde van de dag. Zelf moeten we er weer even inkomen; flesjes, papmelk, fruithapjes, groentehapjes en luiers verschonen. Zelfs bij dat laatste staat onze jongste met de neus (goed dichtgeknepen) vooraan, dat dan weer wel.


Terug naar de dagboeken