Terug naar de dagboeken

Verlatingsangst

Toegevoegd op : 11 mei 2017 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

‘Ik ga even naar boven om een trui op te halen maar ben zo terug’. Dion’s ogen verstijven van angst en terwijl ik zo snel als ik kan naar boven sprint heeft hij zijn harde krijs al ingezet. Er is totale paniek als ik ook maar vijf seconden uit zijn blikveld verwijderd ben. Hij heeft last van verlatingsangst en daarnaast is hij ook eenkennig.

Al weken moet hij niks van vreemden hebben en speelt hij alleen als ik in de buurt ben (en blijf!) en ook met inslapen heeft hij meer moeite dan normaal. Het hoort er allemaal bij volgens de boekjes en is nodig voor een goede hechting.

En met die hechting gaat het goed, hij heeft zijn plekje binnen het gezin helemaal gevonden, knuffelt graag met ons, vindt het maar wat leuk als Noah samen met hem de bal over rolt, loopt langs de tafel en speelt graag met zijn speelgoedauto’s.

Maar deze fase heeft ook invloed op de bezoeken van zijn ouders. Wilde hij voorheen nog direct bij ze zitten om te knuffelen, nu wil hij eerst de kat-uit-de-boom kijken en doet hij dat het liefst vanaf mijn schoot. Dat was even wennen. Niet alleen voor zijn ouders, ik merkte dat ik er ook moeite mee had; een dubbel gevoel. Het is fijn dat hij zich bij ons zo op zijn gemak voelt maar confronterend is dat natuurlijk wel voor zijn ouders.

Het is voor ons een leerproces hoe om te gaan met dit soort situaties. We hebben gemerkt dat een open houding en het bespreekbaar maken van dit onderwerp belangrijk is, ook al is dit soms moeilijk voor zijn ouders. Het belangrijkste is dat het bezoek voor Dion leuk en gezellig is. Op dit moment houdt dat in dat hij even tijd nodig heeft om te wennen als er bezoek komt en dat we regelmatig kiekeboe-spelletjes doen om hem te leren dat we echt wel terugkomen.

Dus is het devies geduld hebben en hopen dat hij gauw door deze fase heen is.


Terug naar de dagboeken