Terug naar de dagboeken

Pleegzorg

Toegevoegd op : 4 november 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

Gisteren hoorde ik op de radio dat het doel om 3500 nieuwe pleegouders te werven nog niet gehaald is. Gelukkig is de belangstelling wel gegroeid en komt er steeds meer bekendheid! Sinds Dion er is merk ik dat er niet altijd begrepen wordt waarom we aan pleegzorg zijn begonnen en wat het precies inhoudt. Tuurlijk krijgen we ook veel enthousiaste reacties. Maar ook soms bedenkelijke blikken en vragen als: ‘Mag je zijn naam dan ook veranderen?’ (nee, natuurlijk niet!) ‘Had je niet liever een meisje gehad?’ (pardon?). ‘Komen de ouders bij jullie thuis over de vloer?’ (ja, in ons geval is dat mogelijk). Het feit dat ouders in beeld zijn en er geen zekerheid is over de duur van de plaatsing wordt vaak genoemd als argument om het niet te willen. En dat snap ik ook wel, het lijkt me ook heel moeilijk om afscheid te moeten nemen, mocht zich dit voordoen. Maar dat weegt voor ons niet op tegen het feit dat Dion contact heeft met zijn ouders. We zijn blij dat we voor hem mogen zorgen maar vinden het ook heel fijn dat we er voor zijn ouders kunnen zijn.

Met Dion gaat het erg goed. Hij gaat inmiddels met veel plezier een paar ochtenden naar het kinderdagverblijf, kruipt de kamer rond en heeft onlangs zijn eerste verjaardag gevierd. Op dit soort momenten besef je hoe belangrijk het is voor ouders om hierbij aanwezig te zijn. Als ik hun dan samen met hem zijn eerste kaarsje uit zie blazen, terwijl Merijn en Noah hem toezingen, besef ik des te meer waar we het voor doen.


Terug naar de dagboeken