Terug naar de dagboeken

Ouders

Toegevoegd op : 30 september 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

Met de komst van Dion zijn we ineens pleegouders geworden. Nou ja, niet ineens natuurlijk. Er gingen gesprekken en intensieve trainingsavonden aan vooraf en we probeerden ons zo goed mogelijk voor te bereiden. Hoe? Door ons voor te stellen wat het met ons als gezin zou doen, hoe de jongens erop zouden reageren en hoe de band met Dion’s ouders zou zijn.

Dat laatste vond ik best wel spannend, je wilt het graag goed doen en je probeert je zoveel mogelijk te verplaatsen in hun situatie. Er ging van alles door mijn hoofd: vinden ze het fijn als we foto’s sturen of is dit misschien te confronterend? Willen ze tijdens hun bezoekjes helpen met het verschonen van een luier of liever alleen met hem spelen? Moet ik Dion wel knuffelen in hun bijzijn? Wat nou als hij liever bij mij wil zitten? Gelukkig merken we na een aantal bezoeken dat het wederzijds vertrouwen groeit en dat alles heel natuurlijk verloopt, fijn!

Nu Dion een tijdje bij ons woont en inmiddels duidelijk deel uitmaakt van ons gezin, merken we ook dat de omgeving hierop reageert. Zo krijgen we regelmatig de vraag hoe wij onszelf noemen of graag aangesproken worden. Uh, dat weet ik eigenlijk niet! Een papa en mama heeft hij al en bij de voornaam is wellicht ook wat afstandelijk voor een baby. Op dit moment is hij natuurlijk zelf nog niet in staat aan te geven wat hij fijn zou vinden dus moeten wij hier tot die tijd iets mee. Lastig, in het bijzijn van zijn ouders zullen we ons natuurlijk nooit papa en mama noemen, maar wat doe je als een onbekende je ‘mama’ noemt. Ga je dan telkens uitleggen hoe de vork in de steel zit?

Kortom, stof tot nadenken. Voor kinderen blijkt dit stukken minder ingewikkeld, de jongens noemen hem inmiddels ‘broertje’, gewoon, omdat hij nu bij ons woont…


Terug naar de dagboeken