Terug naar de dagboeken

Hechting

Toegevoegd op : 1 december 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Nikki

Tring tring, de wekker gaat. Het is alweer maandag. Weken lijken voorbij te vliegen, de wintertijd is al ingegaan en zo voelt het ook. Het is koud en het valt me op dat iedereen moeite heeft om op te staan. Zelfs Dion, die de eerste maanden vrij licht en onrustig sliep, ligt nog op één oor. Sinds zijn slaapplek naar zolder is verhuisd slaapt hij veel beter. Zelfs zijn middagslaapjes duren soms drie uur!

Het is maandag en dus gaat hij een ochtend naar het kinderdagverblijf. Bij binnenkomst zet ik hem meestal op een box-kleed met speelgoed. Of ik geef hem aan een van de leidsters, die hem op de arm neemt. Wekenlang vond hij dat wel prima. Bij het afscheid nemen keek hij vaak niet eens op of om als ik zei dat ik wegging. En ook bij het ophalen leek hij niet echt onder de indruk, als ik hem vrolijk toeriep dat ik er weer was.

Maar vandaag is dat anders. Ik zet hem neer en hij kijkt me met grote ogen aan. Ik herken die blik maar al te goed van Noah en Merijn. Hij wil duidelijk niet dat ik wegga en laat dit merken door te huilen en naar me toe te kruipen. Zielig natuurlijk.

Als ik buiten sta bel ik meteen Guus om hem te vertellen hoe blij ik hiermee ben! Gek natuurlijk, blij zijn als een kind je mist. Maar Dion is zich aan het hechten en dat is een gezonde ontwikkeling. Bovendien is het geen vanzelfsprekend gegeven binnen pleegzorg. Natuurlijk is hij nog jong en komen er veel meer zaken kijken bij een goede hechting. Maar de basis van vertrouwen is gelegd. Dat is niet alleen fijn voor hem, maar ook voor ons. Als pleegouders voelen we dat hierdoor onze band sterker wordt.

Dion ligt alweer tevreden in zijn bedje, heeft een fijne ochtend gehad op de opvang. Mijn dag kan ook niet meer stuk. Al helemaal niet toen ik hem ophaalde en hij direct een lach van oor tot oor op zijn gezicht toverde, zijn handjes naar me uitstrekte. Alsof hij wilde zeggen: met jou wil ik graag naar huis.


Terug naar de dagboeken