Terug naar de dagboeken

Vraag aan Sinterklaas

Toegevoegd op : 7 december 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

"Mam, kan ik aan Sinterklaas een andere achternaam vragen? Dat ik ook Van Steen heet?" Agam kijkt me serieus aan en ik kijk ontroerd terug. "Niet in mijn schoen!" zegt hij snel, "daar is het een te groot cadeau voor. Maar voor pakjesavond?"

“Je weet dat we al van alles geprobeerd hebben, Agam. Maar je kunt niet écht Van Steen heten nog. We kunnen dat niet regelen; het mag niet van de wet.”
Agam is niet onder de indruk en zegt: “Ja, maar Sinterklaas kan méér dan jij en papa. Hij kan dat wel regelen als hij weet dat dit mijn grootste cadeau zou zijn.”

Agam heeft al drie jaar geen contact meer met zijn ouders. Zijn wens om ook – net als wij – Van Steen te heten bestaat al lang en is groot. Wij hebben wél de voogdij over Agam, maar omdat hij de Nederlandse nationaliteit niet heeft, is het niet te regelen.

“Op de papieren van juf staat geen Van Steen,” moppert Agam.
“Nee, daar staat de achternaam waar je mee geboren bent,” bevestig ik, “maar je weet toch ook dat je officieel zo heet?”
“Ja, dat weet ik. Maar ben ik nou Van Steen of xxxxx?!” roept hij ineens, pats-boem zijn eigen naam noemend.

Ik moet nú reageren en hang tussen officieel en gevoelsmatig in. “Op alles wat écht belangrijk is, staat xxxxx, en niét Van Steen, Agam,” vertel ik. “Maar wat is dan écht belangrijk?” vraagt hij binnen een seconde.
“Alle officiële documenten.”
“Wat is 'officieel’?”
“Nou, bijvoorbeeld je verblijfsdocument, liefje,” zeg ik te snel, omdat me niks anders te binnen schiet en ik kan meteen mijn tong wel afbijten; ik werk me lekker in de nesten.
“Wat is een verblijfsdocument, mama?”
Ik kom klem. Heel erg klem in mijn antwoorden.
Ik kan hem nu niet gaan uitleggen dat hij op zijn achttiende een inburgeringcursus moet volgen, wil hij een echte Nederlander worden.

“Ik wil niet xxxxx, ik wil Van Steen!” roept hij kwaad.
“Waarom dan, Agam?!” vraag ik redelijk machteloos, “denk je dat we dan meer van je houden, als je Van Steen heet?!”
Hij kijkt me aan alsof ik dom ben. “Nee! Natuurlijk niet, maar ik bén het toch!!”, roept hij.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken