Terug naar de dagboeken

Vallen en opstaan

Toegevoegd op : 15 september 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Sophie gaat goed. Bijna tien jaar. Groep zes en een nieuwe, gave fiets om op naar school te gaan. Ze tut voor de spiegel zoals ik deed toen ik...., ik heb dat eigenlijk nóóit gedaan. Ze is erg met uiterlijkheden bezig: dun zijn, make-up, nagellak, kleding (en dan al het liefst een tikkie sexy). Ik vind het best lastig om daarmee om te gaan. In het weekend mag ze zich soms licht uitleven van ons, maar verder blijft ze pas negen jaar en gaan we dus niet met make-up of idioot korte rokjes naar school. Nee, ze heeft geen idioot korte rokjes, maar je slaat de bovenkant drie keer om, en hij is ineens wél superkort.

Ook trekt ze door haar interesses naar een bepaald soort meisjes. En dat zijn niet de onbevangen, zorgeloze typetjes. Het zijn de óók wat voorlijke meisjes, die precies weten hoe ze op elkaars hart moeten stampen en daar ook een dagtaak van maken. Het kan per dag verschillen: het kan vriezen of je hebt een hittegolf: je hoort erbij en iemand anders was heel stom, of je komt huilend thuis omdat je zo gepest bent. En dat laatste is de laatste tijd wat meer aan de orde.
Ik kan moeilijk begrijpen dat ze zó graag wil horen bij het type waar ikzelf juist een beetje een hekel aan heb: de 'slechts-uiterlijken’. En ik probeer haar te adviseren: “Ga lekker spelen met Siba en Holly, want die willen zo graag leuke dingen met je doen! Láát die stomme meiden en wíl daar ook niet bij horen!”
Maar het is tegen dovemeisjes-oren… Er is iets onweerstaanbaars aan die meiden, die haar erg ongelukkig maken.

Tuurlijk ben ik niet gek. Dit heeft iets te maken met een bepaalde onzekerheid. De pesters, die gaan pesten om te voorkomen dat ze zelf gepest worden. En ik kan moeilijk inschatten of Sophie het nou echt zo zwaar heeft op school, of dat ze wellicht anderen het leven best moeilijk maakt. Allebei zou kunnen. Ik hoop dat ze haar weg vindt, met hulp van ons en haar juf (waar we natuurlijk al mee gesproken hebben).

Als je wéét wat 'gekwetst worden’ is en 'angst’, zul je het tevens snel herkennen. Ook zul je het terúg kunnen toepassen. Je kunt je specialiseren in de nare dingen die je ervaren hebt in het leven. Dit is vast een ander, raar soort omschrijving van 'trauma’.
Maar óók in de goeie!! Als je voelt wat een lief compliment doet of gewone vriendelijkheid, blijft dat ook hangen. Daar geloof ik in. Dit duurt alleen – zoals ik door schade en schande heb geleerd – veel en véél langer dan die pijnlijke, diepere, nare ervaring. Diep en traumatisch gekwetst worden op jonge leeftijd, duikt in je DNA. Het verandert iets voor altijd. Voor altijd.

Agam doet zijn best. Hij is net gestart op de Middelbare School, Cluster 4. Hij heeft al voor wat opschudding gezorgd die eerste twee weken, maar tot nu toe lijken deze docenten (en voornamelijk zijn mentor) uit ander hout gesneden dan die van zijn laatste jaar basis-onderwijs. Zijn mentor communiceert. Veelvuldig. Vraagt advies aan de groepsleiding en ons en geeft openlijk aan geboeid te zijn door dit ontzettend moeilijk en tegelijk zo boeiend en leuk menneke. En dat vind ik tof! Van hem houden doen ze niet; dat doen alleen wíj, dus er moet een andere trigger zijn, die hen motiveert te blijven proberen. Als ze daar dan eerlijk voor uit komen, heb ik het gevoel dat ik contact heb. Dat we eerlijk kunnen zijn en open.

Zoals we met vallen en opstaan geleerd hebben met hem: één dag tegelijk.
We zien wel hoe het loopt.
Niemand weet hoe en waar dit heen gaat.

Het waren rare maanden. En nu zowaar eens niet door zorgen om de kids, maar door mijn eigen gezondheid. Ik zit al drie maanden in de ziektewet en ben ondertussen geopereerd aan mijn darmen. In de periode vóór de operatie – dik twee maanden – ben ik weinig waard geweest en ben ik – zoals ik het zelf noem – 'kunstmatig in coma’ gehouden door heel erg veel morfine en valium. Dat hielp inderdaad wel tegen de pijn, maar ik kon ook niet meer wakker blijven of iets onthouden. Het was een nare tijd en helaas nog niet achter de rug, hoewel het nu beter gaat. Maar er is nog wel een lange weg te gaan en ik mag binnenkort kennismaken met een nieuw soort specialist.

Zoals altijd in het leven: het wordt vervolgd….


Terug naar de dagboeken