Terug naar de dagboeken

Uit balans

Toegevoegd op : 29 september 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Ons Agam-draakje maakt het bont. Erg bont. De afgelopen weken was hij meer weggelopen dan op de groep en we hebben vaak nachtenlang zitten wachten op nieuws. Ook zijn eerste weken op de Middelbare School (cluster 4) gingen vanaf dag één faliekant mis. Hij weigerde gewoon de les in te gaan of smeerde hem ook. Drugs, drank en stelen zijn hem al niet onbekend. Hij heeft contacten met volwassen, gevaarlijke mensen die hij absoluut niet zou moeten hebben.., en hij wordt over twee weken dertien.


Nou wil de grap, dat mijn eigen gezondheidsproblemen nogal onderhevig zijn aan stress en voor een groot deel zelfs zijn ontstaan door langdurige stress. Op wilskracht kun je erg lang doorgaan blijkbaar, maar ik heb van de arts begrepen dat op een gegeven moment je organen kunnen zeggen: 'Zoek jij het lekker uit met je wilskracht: wij kappen ermee.’
En mijn organen hebben me écht wel vaak gewaarschuwd, maar ik had geen tijd om naar ze te luisteren. Geen zin ook; ik had wel wat anders aan mijn hoofd: ons gezin, Agam en mijn werk.
Maar nu moét ik wel luisteren, want sommigen hebben er even helemáál het bijltje bij neergelegd: ze doen het nog nauwelijks. Ik slaap ongeveer 10 uur per dag en dan ben ik nóg moe, ben geopereerd en ik ben in 4 maanden 14 kilo afgevallen. Al met al eigenlijk niet zo heel grappig dus.

Nou is een eerste belangrijkheid, dat ik een balans vind tussen me zorgen maken over Agam.., en dat niet doen. Ik moet gewoon naar bed als hij om 23.00 uur nog niet terug is van weglopen en dan moet ik nog slapen ook. Dat 'moet’ ik nu van mezelf, hè! Want het kan natuurlijk niet zo doorgaan: niet met hem én niet met mij. En aangezien ik zo weinig invloed heb op wat hij uitspookt (meer dan alles wat we al inzetten, bestaat er niet), word het hoog tijd dat ik die energie maar (in elk geval gedeeltelijk) op mezelf richt. Maar dat is wel heel moeilijk, want ik weet niet goed hoe je 'je zorgen maken’ moet uitschakelen.
En als je dan gaat Googlen kom je in de spirituele hoek: meditatie, yoga en de allerlei biologische, zeldzame zaadjes en preparaten. En dan word ik wat moedeloos, want ik weet daar niet zoveel van en ik ben er een beetje eng van. Ik kan echt wel goed nadenken en ik kan ook naar mijn hart luisteren en ik heb een goeie (blijkbaar selectieve) intuïtie …, maar of dat nou spiritueel is? In het gevoel van een ander zitten kan ik ook wel aardig, maar mijn eigen gevoelens vind ik al snel 'aanstelleritis’ en dan dam ik die in. Klaar zijn we weer. Not dus.
Ik heb nu de laatste maanden van verschillende artsen, de diëtiste en de bekkenbodemfysio gehoord, dat er nauwelijks connectie is tussen mijn brein en mijn eigen lijf. Hoppa. Doe ermee wat je wil!
En ik wil er heus wel wat mee, maar wat dan?!?

Na een flinke escalatie vorige week met Agam is besloten dat hij 'huisarrest’ heeft en alleen onder strikte begeleiding naar buiten mag. De deuren zijn op slot en hij gaat niet naar school. Dat geeft even wat rust. Ook voor hem, merken we. Volgende week is er een spoedoverleg om te kijken hoe het nou verder moet…
Aannemelijke conclusie: de stress om hem zal de komende jaren niet minder worden. Hij staat aan het begin van zijn puberteit.
Ik moet de oplossing dus écht bij mezelf zoeken en niet gaan zitten wachten op zijn wonderlijke ommekeer en inzicht, want die valt voorlopig niet te verwachten.

Afijn. Ik moet dus meer Zen worden en zorgen dat ik van mijn 'organen-burn-out’ af kom.
Ik heb nog nooit om reacties gevraagd…, maar als iemand dit verhaal herkent of er iets vanaf weet, lees ik heel graag reacties of tips! Je kunt me eventueel terugmailen via het mailadres van Pleegzorg Nederland: [email protected], onder vermelding van: Lotte.

Alvast mijn hartelijke dank!

Groeten,
Lotte


Terug naar de dagboeken