Terug naar de dagboeken

Tam vogeltje

Toegevoegd op : 17 januari 2011 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Het is kerstvakantie. Sophie is ziek. Best heftig ziek met temperaturen hoog. Heel hóóg: in de 39°C. Omdat Sophie snel hoge koorts heeft, zijn we niet direkt héél gealarmeerd. Na vier dagen stijgt de koorts en bel ik de huisarts. We mogen komen.

“Nee, ze hoest niet, snot niet, plast goed en klaagt ook eigenlijk niet over iets,” vertel ik. Na het onderzoek zegt de dokter: “Alles lijkt in orde. Het zal viraal zijn en dat moet ze uitzieken.”

Drie dagen later is de koorts geen fractie minder en staan we weer op de stoep. De dokter vindt ook dat het wel lang duurt, doet zijn onderzoeken weer, maar vindt geen oorzaak. Hij besluit haar een 'blinde’ antibioticum-kuur te geven; op de gok af.
Sophie knapt er langzaam wat van op, maar als de kuur afgelopen is, vind ik haar eigenlijk nog niet helemaal top. Toch gaat ze na het einde van haar kuur weer naar school; ze is koortsvrij.

Nu heeft Sophie al vier dagen wéér hoge koorts. Zonder 'focus’; ze kunnen niet vinden waardoor. Maar de koorts slaat nu wel erg hard toe en ik ben bezorgd. Ik meet 40.4°C.,ze gloeit als een kachel, maar ze heeft het koud. Paracetamol doet nauwelijks iets en laat het hooguit, voor twee uur, een halve graad zakken. Ze is tam, sloom, slaperig en soms moet ik – naar mijn smaak – iets te hard mijn best doen om enigszins haar aandacht te krijgen. Kort samengevat: ik ben heel bezorgd.
We belanden via de huisarts bij de Spoedeisende Hulp.

Sophie houdt niet van vreemden. En Sophie kan – door haar verleden – helemaal niéts met vreemden die aan haar zitten. Laat staan mannen…
En mijn doodzieke, tamme vogeltje dissocieert op het moment dat de vriendelijke, mannelijke kinderarts binnenkomt. Ze zit op zijn verzoek rechtop, met haar ogen wijdopen en alert. Haar stomende lijfje ademt diep in wanneer de arts dat wil en ze opent haar mond als hij dat vraagt. “Ze is nog redelijk bij de tijd,” concludeert hij.
Ik probeer het uit te leggen, maar de kinderarts glimlacht begripvol:“Ik hoor natuurlijk heel vaak dat kinderen thuis slechter zijn dan hier… Ik heb daar mijn methodes voor. Geloof me.”
Ik wil hem wel geloven….

Ik denk terug aan de keer dat ik, op de Spoedpost en ook héél bezorgd, met haar bij een vrouwelijke kinderarts zat. Ook deze arts was op de hoogte van haar verleden. Sophie deed alles, deed alert.., maar stortte in elkaar zodra deze arts met mij een – bewust – koetjes- en kalfjesgesprek begon.
Zij nam haar daarna voor vier dagen op.

We zijn dus weer thuis nu met Sophie. De thermometer gaf net 40.3°C. aan. Sinds de kerstvakantie is dat dag dertien. Dag dertien met 40°C. koorts.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken