Terug naar de dagboeken

Sophie en Agam

Toegevoegd op : 10 januari 2011 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Vreemd en leuk om het weer op te pakken, mijn dagboek hier. We zijn bijna een jaar verder en er is veel, véél gebeurd.

Sophie bloeit en groeit, letterlijk. Sinds de bezoeken aan haar ouders zijn stopgezet en ze één keer in de week traumaverwerking heeft, gaat ze als een sierlijke speer. Ze is fysiek de lucht in gegaan (eindelijk), haar blonde krullen hangen halverwege haar rug en ze is stabiel. Ze dissocieert nog nauwelijks, speelt veel buiten en heeft vriendinnen. Nu ze in groep drie leert schrijven, krijgen we ook regelmatig briefjes van haar: ikvinnetnitlifdatiknarbetmoet. Het is echt fijn om te zien hoe onbezorgd ze nu eindelijk mag leven.

Agam is een ander verhaal… Voor hem blijft het leven een zware klus, het is echt wérken. Hij zit nog steeds op de kinderspychiatrische dagbehandeling en ondertussen weten we dat hij een Reactieve Hechtingsstoornis heeft. Oftewel, in de volksmond, Bodemloos. Diep in ons hart wisten we dit al wel.
Agam is nu 'uitbehandeld’. Zijn beschadiging zit zo diep in zijn kern, dat er niks meer aan te doen is. Het leven zal blijven zoals het is en zelfs, naarmate hij ouder wordt, nóg zwaarder worden. Ook al wisten we dit allemaal al instinctief, is het héél moeilijk om die woorden aan te horen. Het krijgt iets definitiefs. Alsof we er niet meer omheen kunnen. Zij trekken zich straks terug.., en dan staan we weer alleen met Agam. En dan..?
Wat wel nieuw voor ons was, is dat Agam een 'gat in zijn iq’ schijnt te hebben. Ik wist niet dat het kon. Verbaal zit hij hoog in het gemiddelde. Nonverbaal op mlk-nivo. Hij blijkt dingen te kunnen vertellen, waar hij zelf de clou niet van begrijpt. Het verklaart ook waarom hij kletst als een 24-uurs sneltrein; hij kan niet structureren, dus zijn verhaal heeft geen begin, midden en eind. In die zin is hij al die jaren wel overschat door iedereen en begrijpt hij minder dan we denken. Dáár zit nog een kans voor ons. Een mogelijkheid om hem beter te helpen.

Wát zou ik er een vermogen voor over hebben als Agam zijn emoties beter onder controle zou kunnen krijgen. Bestaat daar dan écht géén oplossing voor? Ik wil het niet geloven, maar zal er na al die jaren wel aan moeten. Niemand krijgt het namelijk met geen mogelijkheid voor elkaar; Agam ontploft nog steeds dagelijks en is nog steeds bang.
Binnenkort gaan we met een aantal mensen om de tafel om na te denken over de toekomst. Hij is nu pas negen jaar, maar is fysiek al nauwelijks te houden als hij razend is.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken