Terug naar de dagboeken

Oorverdovende stilte

Toegevoegd op : 26 maart 2012 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

De stilte is oorverdovend. Lamgeslagen en kapot gestreden kunnen we slechts voor ons uit staren, en verbijsterd huilen. Méér kunnen we niet...: niet meer vechten, niet meer hopen, niet meer veranderen, niet meer proberen. Dit was het. Het is op. Alles waar we bang voor waren, is gebeurd: we zijn hem, ondanks onze onmenselijke inspanningen, kwijt.

Achteraf hadden we het moeten zien aankomen. Hij flipte steeds sneller, vaker en langduriger. De laatste weken waren zéér zorgelijk. Maar buitenshuis deed hij het goed, dus voor de duizendste keer liepen we op tegen de muur van zijn twee gezichten: wíj maakten ons ernstig zorgen, maar die zorg werd niet gedeeld.
Hij vocht zijn leven.
Wij vochten ook zijn leven.
Al jaren.
We verloren allemaal…

Met een aanloop van weken – die al heel indrukwekkend was – raakte Agam op donderdag in een driftbui waar hij niet meer uitkwam. Vier dagen lang schreeuwde en krijste hij, vloekte en schopte.
We kregen hem niet meer terug in de realiteit.
Zondag probeerden we de crisisdienst te bereiken. Voor ons een intense stap. Het lukte niet. We kregen niemand te pakken.

Maandagochtend stonden we om negen uur op de stoep van onze pleegzorgwerkster en smeekten om hulp: radeloos en doodbezorgd.
Zij reageerde heel adequaat.
Eind van de dag werd Agam opgenomen op een crisisgroep. Een gesloten groep.

Hij draaide weer om toen hij merkte wat er te gebeuren stond. Hij beloofde heel goed te luisteren, smeekte hem mee naar huis te nemen en vertelde hoeveel hij van ons houdt.
's Avonds werden we gebeld en vertelden ze ons wat een ontwapenend en beleefd kind we toch hebben. Ze hadden geen woede gezien, slechts intens verdriet en wanhoop.
Wij hoorden dit aan. Gesloopt. Murw. Op. Intens verdrietig en bezorgd.

Dinsdag vroegen ze voorzichtig of een gesloten crisisgroep wel de juiste plek voor dit kwetsbare jongetje was. Hij is de jongste daar. Pas tien jaar.

Woensdag kreeg hij daar een driftbui. Een kleintje. Níks in vergelijking met hoe wij ze dagelijks, al jaren, meemaken.
Ze zeiden dat hij absoluut gesloten behoorde te zitten. Toen voelden wij ons weer kwaad: dit?! Zijn jullie hiervan al onder de indruk?!

Alle emoties vechten om voorrang.
Vooral zijn we doodmoe en intens, onbeschrijfelijk verdrietig en bezorgd.

Ons leven staat momenteel stil.
En dat mag.

We waren er al jaren bang voor, maar het is nu waar geworden: we hebben het niet gered.


Terug naar de dagboeken