Terug naar de dagboeken

Onrust...

Toegevoegd op : 16 november 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Een paar dagen voor zijn tweede verjaardag kwam Stevey bij ons wonen: een crisisplaatsing. Hij had een bijna doorzichtige huid, zó in- en inwit zag hij, met blonde haren en donkere ogen. Hij was - vreemd genoeg - niet verdrietig door de uithuisplaatsing, niet in de war en al helemaal niet terughoudend.

Aan fysieke behendigheid en levendigheid ontbrak het hem niet. Binnen vijf minuten brak hij de tent af. Hij nam snoekduiken van de bank rechtstreeks de hondenmand in, met of zonder hond er in. Hij herkende in alles een voetbal en probeerde het effect van een schaar in de bank. Na een week was ik gesloopt. Het heeft met Stevey lang geduurd voor we hem enigszins 'binnen de perken’ hadden. Luisteren werd nooit zijn sterkste punt, praten daarentegen wel. Toch voegde hij heel lekker binnen ons gezin, waarin eigenlijk iedereen wel wat rare fratsen heeft. Uiteindelijk kwam Stevey na een paar maanden tot rust; zijn ogen waren enkele tinten lichter geworden, zijn huidskleur werd normaal en zijn gedrag gewoner. Hij bloeide op.

Na dik vijf maanden brak de dag aan dat Stevey ons ging verlaten naar een perspectiefbiedend pleeggezin. Een pleeggezin waar hij op zou kunnen groeien tot volwassenheid. Wij waren daar allemaal wat meer van onder de indruk dan normaal. Ten eerste gewoon omdat we deze drukke draak zouden missen, maar ook omdat we hoopten dat zijn nieuwe gezin zijn gekkigheid net zo liefdevol zou ontvangen als wij dat hadden gedaan. Want zuchten was het wel af en toe met Stevey. Na een korte kennismakingsperiode bracht ik hem naar zijn nieuwe gezin met een paar tassen vol spullen. Hij had er geen benul van dat ik hem niet meer zou komen ophalen. We hadden geprobeerd het hem uit te leggen, maar hij snapte er gewoon geen snars van.

Het was stil zonder Stevey, maar ook wel even genieten. Iedereen kon zijn gang weer gaan zonder terreuraanslagen van zijn kant. Tóch misten we hem allemaal. De weken gingen voorbij, met nog een korte crisisplaatsing van een baby tussendoor. Inmiddels hoorden we wel dat het niet goed ging met Stevey; hij at en dronk nauwelijks en sprak niet meer.

Volgende week leest u hoe het verder gaat met Stevey.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken