Terug naar de dagboeken

(Niet) naar een andere papa en mamma...?

Toegevoegd op : 28 december 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

'Zondag komen ome Bas en tante Rensje,' vertel ik Sophie, omdat ik weet dat ze dat leuk vindt. 'Komt de baby ook mee?' vraagt ze serieus. 'Ja, ik denk van wel, want die zit nog in de buik,' zeg ik grinnikend, 'En als die uit de buik is, zouden ze hem (of haar) ook wel meenemen, denk ik.' 'Wanneer gaat ie dan naar zijn mama en papa?' vraagt Sophie, en kijkt me aan. 'Nou... eh...' begin ik, ontroerd door haar idee van realiteit, 'Daar is ie toch al? Ome Bas en tante Rensje zíjn toch de papa en mama dan?'

'Jaha,’ zegt ze licht geïrriteerd, 'Maar wanneer gaat ie dan naar z’n papa en máma?!’ Ze herhaalt haar vraag, in de hoop dat ik dan nu toch begrijp wat ze bedoelt. En ik begrijp haar. En ik ben weer verbaasd hoe logisch iets kan worden… terwijl het eigenlijk zeer onlogisch is. 'Nou Sophie, de baby van ome Bas en tante Rensje blijft bij ze; die gaat niet naar een andere papa en mama. Niet alle kinderen gaan naar een andere papa en mama,’ leg ik uit.
Sophie kijkt me met grote, niet-begrijpende ogen aan: 'Maar dat kán niet…!’ fluistert ze geschokt. Ik kijk haar terug aan en kruip wat dichter naar haar toe:'Waarom kan dat niet, Sophie? Ome Bas en tante Rensje zullen heel goed voor de baby zorgen.’ 'Maar je blijft toch nooit bij de mama waar je uit de buik komt? Die kunnen toch nooit goed voor je zorgen…?’
Ik kijk haar aan en zie grote bezorgdheid in haar ogen. Het is bezorgdheid, omdat ze werkelijk denkt dat het nóóit goed kan gaan als je bij je eigen moeder blijft; ze heeft ernstig te doen met de aankomende baby van Bas en Renske. 'Heel veel kindjes die geboren worden, blijven altijd wonen bij de papa en mama waar ze geboren zijn,’ vertel ik, terwijl ik goed in de gaten probeer te houden of ik het goede zeg, 'Pas als die papa en mama écht niet goed voor de kindjes kunnen zorgen, gaan ze naar een andere papa en mama.’
'Bij mij…?’ 'Ja, bij jou bijvoorbeeld. En bij Agam. En bij Ton, het kindje van ome Wim en tante Merel.’ Ik ben even stil, om te kijken of alles aankomt… en landt. Ze worstelt nu met iets wat ze blijkbaar nooit geweten heeft; sommige kindjes blijven bij hun mama en papa!
Ze staart voor zich uit en denkt na. Dan schudt ze twee keer haar hoofd en zegt duidelijk: 'Ik ben blij. Ik ben toch heel blij zo.’

'Agam, wil jij kinderen later?’ 'Ja.’
'Ja? Leuk! Hoeveel?’ 'Vier, of zo,’ zucht hij.
'Zo! Da’s best veel,’ reageer ik glimlachend.
Agam speelt verder en zegt twee minuten later, vanuit het niets: 'Maar dan moet je me wel even dat nummer geven waar jij die kinderen altijd bestelt!’

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken