Terug naar de dagboeken

Lange adem

Toegevoegd op : 20 mei 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Als ik zeg "Hij is van school gestuurd" lijkt het een eenmalige gebeurtenis, die morgen weer over is. "Hij is van school getrapt" dekt de lading wel, maar dat klinkt weer zo grof. Hij moet nog ongeveer tien weken tot de Grote Vakantie, maar hij mag zijn basisschool op deze lokatie niet afmaken: hij moet weg.

Agam is er een bende van aan het maken, maar het deert hemzelf nogal weinig. Sterker nog: hij heeft gewoon niet door hoe godsonmogelijk hij iemands leven kan maken. De impact voor een ander overziet hij compleet niét. Zijn leraar zit thuis met een burn-out en dit is in sterke mate te wijten aan onze Agam. Burn-out is een woord dat je tegenwoordig makkelijk uitspreekt en waar je zelfs misschien vrij snel een vooroordeel over hebt, maar mijn hart is bezwaard. Ik heb de 'Agam-school-verhalen’ gehoord en ik heb meegekregen wat er allemaal is ingezet om iets ingewikkelds om te zetten naar iets werkbaars.
Vooraf- en achterafgesprekken met Agam – wanneer dan ook – zijn zeer zinvol: hij snapt je, hij hoort je en hij begrijpt je. Maar vervolgens verandert er niet zoveel…. voor Agam.

Agam is nu begonnen op een andere school. Zoals voorspeld gaat dat redelijk, omdat hij daar een volstrekte vreemde is. Hij moet iedereen nog inschatten en zijn positie bepalen, en we hopen met z’n allen dat dat ongeveer nog acht weken mag duren: tot de zomervakantie.

Wonderwel gaat het thuis met Agam fantastisch. Eens per twee weken komt hij een nachtje en twee dagen naar huis en dat gaat enorm goed. Waar de wereld vroeger omgekeerd was (thuis een hel en buitenshuis voorbeeldig) is het nu andersom. En dat is gek en té gek! Na tien jaar Agam zal ik nóóit vergeten hoe het was. En ik weet ook dat ik nóóit iemand écht zal kunnen uitleggen hoe het was: hij is het allergrootste litteken op mijn ziel en hij is de liefde van mijn leven.

Wij, Koos en ik en de kids, leven nu gelukkig bij de wetenschap dat Agam een paar buitengewoon bijzondere mensen heeft om voor hem te zorgen. Die mensen máken zijn leven, omdat ze het om één of andere reden kunnen. Er zijn ook professionele verzorgers die het wat lastiger vinden en waarbij het niet lukt. Gelukkig komen die professionals die het wél kunnen op een gegeven moment weer in dienst en zetten de boel met hem recht.

Ik kan niet heel veel méér doen voor Agam, dan proberen dié mensen te vinden: mensen met een zelfverzekerde, sterke en lange adem. Het is zó lastig om die mensen te vinden: het gevoel op de goede plek en tegelijk uitstijgen boven alles om je niet beledigd te voelen door onze Agam, als hij het probeert. Hem begrijpen.

Er wordt nu een cluster-4 indicatie aangevraagd voor Agam. Voor zijn vervolg-onderwijs. Dit mede op sterk aandringen van ons. En omdat het eigenlijk, helaas, uiteindelijk toch niet anders kan. De mevrouw van zijn nieuwe school zet zich fantastisch in en daarvoor zijn we heel dankbaar! Zijn nieuwe leraar lijkt hem te pakken en te snappen.

Alles gaat binnenkort ernstig veranderen in de zorg. We weten niet eens of Agam mag blijven wonen waar hij woont. Hij behoort namelijk ondertussen wel genezen te zijn…. en hij komt van een andere gemeente, die dús verantwoordelijk voor hem is.

Ik weet wél… dat als Agam terug naar huis moet… ze straks vijf mensen in de ernstige hulpverlening hebben.


Terug naar de dagboeken