Terug naar de dagboeken

Hoe het begon....

Toegevoegd op : 2 november 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Januari 2003. Al drie weken staan wij op de lijst voor een pleegkindje. Ik wéét dat het wel maanden kan duren voor we gebeld worden, maar eigenlijk vind ik dat ze gewoon even op moeten schieten. Ik houd mijn mobiel angstvallig in de gaten en elke keer als hij gaat, schiet er een scheut adrenaline door me heen; tot nu toe vergeefs.

Tot het moment echt daar is en ik het nummer van de pleegzorginstelling zie knipperen op mijn scherm. Ik haal diep adem, probeer heel gewoon te klinken en neem op: “Met Lotte van Steen,” zeg ik, alsof ik geen idee heb wie mij belt. “Dag Lotte, met Tamara van de pleegzorg. Ik wil vertellen dat wij een mogelijke match voor jullie hebben… een jongetje van vijftien maanden. Hij heet Agam.”

Met Agam begon zeven jaar geleden ons pleegzorg-avontuur. En 'avontúúr’ is absoluut een woord dat de lading dekt. Mijn man Koos, onze zoon Luuk van ondertussen twaalf jaar, Agam (nu acht jaar) en ik hebben in die tijd dertien kinderen zien komen en gaan. In juni 2007 kwam Sophie ons gezin definitief verrijken, zij was toen bijna drie jaar.
Met z’n vijven zijn we een opvallend gezin waarin veel vormen, maten, temperamenten en kleuren vertegenwoordigd zijn. Bovendien hebben we meestal nog één of twee peuters rondhobbelen, of een baby in de box liggen. Dat zijn dan kinderen die tijdelijk bij ons zijn. Maar 'tijdelijk’ is een breed begrip en kan variëren van een paar dagen tot vele maanden.
Terwijl ik dit schrijf, ligt Stevey boven op bed. Stevey kwam een paar dagen voor zijn tweede verjaardag en wordt over drie maanden drie jaar. Wanneer hij ons weer gaat verlaten en waar hij dan heengaat, is nog niet duidelijk. Maar daarover later misschien meer…
Verder, alsof het nog niet genoeg is, hebben wij twee honden en een kat.

Agam en Sophie voelen voor ons heel eigen; zij zullen bij ons blijven tot zij het zelf kunnen…, gewoon net als Luuk. Luuk, Agam en Sophie zijn ook echte broers en zussen. Ze spelen met elkaar, lachen samen en slaan elkaar soms de hersens in.
Toch hebben Agam en Sophie dingen meegemaakt die nooit meer helemáál uit hun systeem zullen gaan; dat is iets waar zij, en wij mét hen, mee moeten (leren) leven. Soms gaat dat redelijk makkelijk, maar af en toe is het moeilijk en vraagt het veel energie, flexibiliteit en incasseringsvermogen. Soms red je het alleen, als gezin, en soms heb je meer hulp nodig.
Maar Luuk, Agam en Sophie zijn drie stralende kinderen, die lekker in hun vel zitten en daar zijn we apetrots op!

Toen wij begonnen met pleegzorg kwam de vraag of wij 'extra zware’ kindjes wilden opvangen; kinderen die erg beschadigd zijn door wat zij hebben meegemaakt, ondergaan of gezien. Wij waren, in onze naïviteit, eerder vereerd door die vraag dan dat we beseften wat ons allemaal te wachten stond.
Nu, jaren en kinderen later, kunnen wij wel zeggen dat we al heel wat hebben gezien. Toch hopen Koos (42) en ik (33) nog lang kinderen te mogen opvangen en ze hun veiligheid en (glim)lach weer terug te geven.

Het lijkt me bijzonder om u, met dit dagboek, voor een periode op de hoogte te houden van het reilen en zeilen binnen ons gezin.
Ik hoop ook dat u het leuk vindt om te lezen!

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken