Terug naar de dagboeken

Het volgende hoofdstuk...

Toegevoegd op : 30 november 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Stevey is weg. Het ging heel snel ineens, maar hij is terug naar zijn moeder.

Van de week stond ik op school om de kinderen te brengen, toen ik ineens een steek van grote schrik voelde: waar is Stevey? Terwijl ik vliegensvlug achterom keek om hem te zoeken, besefte ik: “oh nee, hij is er niet meer.” Zeker na een lángere crisisplaatsing is dit ondertussen een bekend gevoel. Voor ons allemaal, niet alleen voor mij.

Ik lees heel graag en veel.
Voor mij is pleegzorg als een boek: een heel indrukwekkend, niet te voorspellen boek vol emoties. Als volwassene wéét ik wanneer we aan een nieuw hoofdstuk beginnen. Maar ik weet van tevoren nooit hoeveel impact dat hoofdstuk op ons zal hebben. Ik weet nooit hoe lang het hoofdstuk zal duren. Ik weet niet wie ik allemaal ga leren kennen, wie ik aardig zal vinden en wie niet. Ik krijg geen 'voorwoord’ te lezen en als ik ben begonnen met de eerste woorden, moét ik het uitlezen.

Bijna alle hoofdstukken die ik las, gingen over het winnen van vertrouwen. Over geduld. Over de kleur, de stand en blik die kinderogen kunnen hebben. Over verantwoordelijkheid. Over lichaamstaal. Over onmacht. Over bureaucratie. Over vasthouden en loslaten. Maar vooral veel over liefde.

Ik heb al veel gelezen.
Soms is een hoofdstuk uit en dat kan verdrietig zijn. Verdrietig, omdat we nog verder hadden willen lezen. Of verdrietig, omdat het geen happy end heeft.

Maar ik hou van lezen, wij allemaal.
Dus over een tijdje zijn we vast toe aan het volgende hoofdstuk.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken