Terug naar de dagboeken

Héérlijk weer; een nieuw kindje!!

Toegevoegd op : 8 februari 2010 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Wij hebben bij de dagbehandeling van Agam de vraag neergelegd of we ooit nog verder kunnen gaan met crisisopvang. Of dat we, gezien zijn problematiek, afscheid moeten nemen van dat idee. Hun antwoord was, dat het misschien juist wel goed zou zijn om weer een kindje op te vangen. Ten eerste is Agam niet anders gewend en bovendien functioneren sommige kinderen met een hechtingsstoornis nou eenmaal beter als het gezin wat groter is. Wij waren blij met dit antwoord.

En meteen 's middags gaat de telefoon. Of we een meisje van anderhalf jaar willen opvangen. Ze stonden nu met haar op Schiphol en zouden dan zo onze kant op rijden. Dat héérlijke gevoel giert weer door mijn aderen! Wat is het voor kindje? Gaat het pittig worden of makkelijk? Is ze gezond? Wat heeft ze allemaal meegemaakt?
Na kort overleg bel ik terug: “Kom haar maar brengen. Ik zet vast koffie.” Als ze er twee uur later nog niet zijn, ga ik bellen. Meestal zijn ze er binnen een uur.
“Ja, we zijn onderweg!” klinkt het verontschuldigend, “Maar eigenlijk wel met een jongetje van tien maanden. Is dat ook goed? Het is druk.”
“Huh? Eh… ja, Da’s ook wel goed,” grinnik ik.

Een half uur later heb ik een wonderschone, donkere baby in mijn armen. Zijn koffertje zit vol met kleding die je alleen in tropische oorden draagt.
“Hij is een beetje ziek,” zegt de vrouw die hem bracht.
“Ja, hij is warm.”
“Beetje koorts, beetje hoesten, beetje diarree,” zegt ze.
De dames gaan weg en ik ga naar boven om dit nieuwe wonder te verschonen. Hij is toch wel erg heet, dus ik temperatuur hem.
39.8C. Dat is toch wel hoog voor een 'béétje’ ziek. Bovendien hoest hij zijn longen uit zijn lijf en zit hij van zijn knieën tot zijn oksels onder de diarree.

De volgende ochtend meld ik me bij de huisarts.
“Ik denk een dubbele longontsteking,” zegt zij.
“Lekker dan… En nu?”
“Naar de kinderarts, want hij komt toch uit een tropisch oord net? Dus ik wil wel gekkigheid uitgesloten hebben. Ook voor de andere kinderen.”
En daar gingen we dan.
In het ziekenhuis is me, door wildvreemden, nog zes keer gevraagd of hij uit Haïti kwam…

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken