Terug naar de dagboeken

Gelúkkig is het Nieuw Jaar

Toegevoegd op : 5 januari 2012 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Vuurwerk, vuurwerk, nitraat, dieptebom, bengaals, thunderking, illegaal, vuurwerk, vuurwerk, mam!, mam!!, nu?, rotje, zometeen?, kopen, kiezen, vuurwerk, NU!, veiligheidsbril nee, knal, boem, vuurwerk, "hij mag het wel", illegaal, dieptebom, vuurwerk, vuurwerk, KLABAM! Ik had u niet zoveel te schrijven de afgelopen twee maanden, behalve bovenstaande. Vanuit de grond van mijn hart wens ik iedereen een fantastisch 2012! Dat het een gezond, gelukkig, rustig jaar mag worden. Ik wens onszélf dat ook. We did it again! Hoera! We hebben de twee zwaarste maanden van het jaar weer overleefd.

Agam kwam vandaag, 2 januari, met een verzopen rotje de kamer binnenstormen:”Mam! Kan ie nog?! Kan ie nog?! Deze kan nog!!”
Deze mam zei streng:”Agam, héél gauw wieberen met dat rotje en laat ik niet merken dat je er ook maar over nádenkt die aan te steken.”
“Tsss, want anders? Want anders…?”, sprak de tienjarige uitdagend.
“Anders moet ik nu onmiddellijk mijn haren gaan kammen en de autosleutels zoeken, omdat we zo naar het ziekenhuis moeten.” .
“Naar het ziekenhuis?”
“Ja, want dan heb je een hand minder. Of een arm.”
Bij Agam kun je de zaken beter wat aandikken dan afdunnen. Hij kijkt me aan alsof ie zelf ook bijna ontploft.
“Het is klaar nu, Agam. Géén vuurwerk meer. Volgend jaar weer, ventje.”
Hij weet het ook wel… Dit zijn de laatste stuiptrekkingen van een vuurwerk-obsessie, die twee maanden per jaar het uiterste vraagt van iedereen om hem heen, inclusief hemzelf. Met “Gelukkig Nieuw Jaar!!” bedoelen wij al jaren létterlijk: Gelukkig ís het Nieuw Jaar!!!

Ik heb u nog niet veel verteld over Mitch. Mitch is de zoon van Koos uit een eerder huwelijk en Mitch is afgelopen december veertien jaar geworden. Tot twee jaar geleden was Mitch niet heel vaak bij ons: één weekend in de veertien dagen en delen van schoolvakanties. Zijn leven bij zijn moeder is erg anders dan zijn dagen bij ons: hij is daar enig kind, heeft materieel gezien alles wat zijn hartje begeert (en meer), maar is ook wel erg alleen en heeft niet geleerd te werken voor iets.

Ik leerde Mitch kennen toen hij twee jaar was: een kolossale peuter! Met een vader van dik twee meter en een moeder van 1.88 meter blijf je als kind natuurlijk niet achter. De juf van de peuterschool vertelde wat beschaamd:”Elke ochtend slaan de kinderen elkaar joviaal op de schouders: 'Goedemorgen!’ Maar willen jullie Mitch leren dat hij dat niet kan doen? Elke ochtend vliegen de peuters door de klas en huilt iedereen.” Dit is een verhaal dat wij nog wel eens gniffelend navertellen. Mitch is nu veertien jaar en 1.99 meter. Hij heeft schoenmaat 48 en weegt honderddrie kilo. En Mitch is de laatste twee jaar steeds vaker bij ons: elke weekend, vaak ook doordeweeks, en hele vakanties.

Mitch zal meer deel uit gaan maken van mijn verhalen vanaf nu. Niet omdat hij er voorheen niét bij hoorde natuurlijk…, maar wel omdat hij er nu vaker wel is dan niet.

Lotte


Terug naar de dagboeken