Terug naar de dagboeken

Even wachten

Toegevoegd op : 21 december 2009 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

De afgelopen week bestond uit veel medische dingen. Sophie moest naar de oogarts, de schoolarts en ergotherapie. Agam moet volgende week naar een nieuwe, tijdelijke, psychiater binnen dezelfde instelling als waar hij al zat. Voor die tijd moet er bloed afgenomen worden.

Omdat ik die nieuwe psychiater het liefst alleen wilde spreken, was mijn telefonische verzoek of ik Agam thuis mocht laten. Het gaat namelijk niet goed met Agam en het is zenuwslopend voor hem om mee te gaan naar de afspraak. “Liever niet. Ik wil een kind dat ik medicijnen geef, kennen,” was het antwoord van de psychiater.
“Dat snap ik uiteraard, maar hij krijgt die medicijnen al twee jaar en u weet al dat we in februari overgaan naar een andere instelling,” probeerde ik, “Bovendien hebben we de laatste weken veel zorgen om Agam en ik zou daarover graag met u praten, alleen dat gaat niet met hem erbij.”
“Dan praat ik éérst even met Agam, en dan mag hij, na het meten, wegen en bloeddruk meten, even op een stoel op de gang wachten en dan heb ik nog even tijd voor u.”
Ik kijk verbaasd in de hoorn van de telefoon en vraag me af of ik niet per ongeluk de loodgieter aan de lijn heb.
“U heeft zijn dossier al gelezen, meneer?” vraag ik voor de zekerheid.
“Jawel, uiteraard,” zegt hij, en ik hoor duidelijk dat hij haast heeft en een eind aan dit gesprek wilt maken.
“Ik denk dat wij heel snel méér hulp nodig gaan hebben met Agam en zijn problemen; het wordt weer erg zwaar,” leg ik nog gauw uit.
“Ik ben er helaas niet voor 'méér’ hulp bij zijn problemen,” glimlacht hij hoorbaar, alsof ik iets heel gemakkelijks even niet begrijp, “Ik doe alleen zijn medicatie.”
Het is een moment stil, voor ik, ondertussen knap nijdig en sarcastisch, terugglimlach: “Goh, ik had toch steeds het idee dat die zaken enigszins met elkaar te maken hadden: zijn problemen en zijn medicatie.”
Hij gaat dit winnen, want hij grínnikt nu gewoon: “Natuurlijk heeft het met elkaar te maken… Maar ik ga niet te uitgebreid op de problematiek in. Dat zult u bij anderen moeten zoeken.”

Pas als ik al lang opgehangen heb, denk ik boos: Joehoe, meneer de deskundige?! Als ik hem makkelijk naar jou mee zou krijgen… Als hij zich zou laten meten, wegen en zijn bloeddruk zou laten meten… Als hij op een stoel op de gang zou kunnen wachten… Dan had hij helemaal niet aan die pillen gezeten!!!

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken