Terug naar de dagboeken

Echt afscheid

Toegevoegd op : 29 maart 2010 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Een paar dagen geleden heeft Tyrone ons verlaten. Hij heeft nu een plekje in een gezin waar hij kan blijven zolang als nodig is.

Sinds hij weg is, heb ik een onrustig gevoel en speelt steeds de vraag: wil ik nog wel verder met crisis-opvang? Heb ik nog genoeg energie en veerkracht? Koos laat, omdat vooral ík heel intensief met de kinderen bezig ben, de keus aan mij.

Na zeven indrukwekkende jaren en twaalf nog indrukwekkender kinderen hebben we besloten te stoppen met crisis-opvang. Het voelt als een écht afscheid. Ons leven zal een nieuwe invulling krijgen. Er zal een bepaalde rust komen.
Ik voel opluchting omdat we nu ons ogen even mogen sluiten voor al het (kinder)leed dat er is in ons land. Dat leed zal er blijven…, maar niet zo intensief meer in ons hart komen. De afgelopen zeven jaar waren ongelofelijk intiem en nooit saai. We hebben meer gezien en geleerd dan we ooit op een andere manier hadden kunnen leren. We zijn wijzer geworden en milder. En dat is goed. Ik had het nóóit, nóóit willen missen. Het is een verrijking! Toch was het ook vaak een emotionele achtbaan waarvan iemand anders de rem bediende. En die personen remden niet altijd op tijd…, ondanks ons geroep.

Wij gaan verder met ons gezinnetje. We zullen nog genoeg obstakels tegenkomen en die gaan we allemaal nemen.
Dit is ook het laatste deel van mijn dagboek. Ik hoop dat ik een eerlijk kijkje heb kunnen geven in het prachtige en wervelende leven dat pleegzorg heet.

Tot slot nog een paar vragen:
Lieve Stevey en Brian, is het fijn dat jullie weer samen zijn? Eet en praat je nog, Stevey?! Zet 'm op, hoor! En jij Brian, blijven ademen, kereltje!
Niet meer stoppen… Kus van ons.
Lieve Stefan, we denken nog heel vaak aan je. Hoe gaat het? Ben je gelukkig??! Ben je nu eindelijk veilig?! Kus.
Lieve Aasim en Wajeeh, jullie zijn nu al vijf en zes jaar. We kunnen jullie en mama niet meer vinden. Gaat het goed met jullie?! Jullie krijgen een dikke knuffel van Agam, en van ons natuurlijk.

Dank voor het lezen van mijn dagboek.

Lieve groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken