Terug naar de dagboeken

Boos of bang

Toegevoegd op : 31 januari 2010 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Het gaat moeizaam met Agam. Ten eerste moet hij natuurlijk wennen op zijn nieuwe school, maar bovendien zijn we gaan minderen met zijn medicijnen. Dit laatste uiteraard niét omdat het zo goed gaat, maar omdat zijn bloed afwijkende waarden liet zien. Het gevolg is dat zijn angst en agressie weer de pan uitrijzen. De angst vooral buitenshuis, de agressie binnenshuis.

Wij denken zelf dat de hechtingsstoornis van Agam aan dit alles ten grondslag ligt. Of de hulpverlening daar ook zo over denkt, zal blijken na de drie maanden observatie van de dagbehandeling. Hopen we.

Thuis is Agam bijzonder geagiteerd en slaat op om het minste op tilt. Verbaal is hij erg sterk en dat is soms leuk, maar niet als hij alleen zoekt naar woorden om te kwetsen. Hij is heel luidruchtig en praat véél (understatement). Hij is voornamelijk bezig met het eens te zijn met niks. En als het dan al even stil is, doet hij graag hard! de fluit van een stoomtrein na of de sirene van een ambulance. Hij is niet te corrigeren.
Buiten is het anders. Dan houdt hij angstvallig mijn hand vast en blijft zich excuseren voor zijn gedrag van daarnet. Hij eist knuffels, echte knuffels, waaruit hij mijn liefde kan voelen. Hij duikt bij me weg als een vreemde ons nadert, of als het verkeer te dicht in zijn buurt komt. En hij blijft herhalen dat we het gezellig gaan maken.
Tót we weer thuis zijn…

Het is slopende problematiek, dit. Dat vind ik echt. Vooral omdat voor de buitenwereld zoveel onzichtbaar blijft en daardoor hulp ook lang onvindbaar is.

Van de week hadden we visite van goede vrienden. Agam was het weer ergens niet mee eens en hij ging weglopen, brulde hij. Ik liet hem, want 'weglopen’ is nou net iets waar ik niet bang voor ben bij hem.
En inderdaad, hij liep tien stappen naar de hoek en kwam toen met een bloedgang naar binnen rennen. Er kwam namelijk een brommer aan…

Ik zou er zó verschrikkelijk veel voor over hebben als er een oplossing kwam. Het is een lijdensweg voor dit lieve mannetje. En ook ondermijnend voor de gezondheid van ons als gezin.

Hopelijk volgende week een gezelliger verhaaltje.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken