Terug naar de dagboeken

Bijzondere situaties - Even niet...

Toegevoegd op : 11 januari 2010 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

In de loop der jaren zijn wij goed voorbereid geraakt op crisisopvang. We hebben een vaste kamer, met twee ledikantjes. Alle luiers, in elke maat. En kleding van maat 44 tot maat 122, in jongens- en meisjesvariant. Als wij dan gebeld worden en horen dat er een kindje aankomt, pak ik een roze of een blauw dekbedhoesje en maak het bedje op. Ik trek de goeie bak kleren tevoorschijn, leg het in de commode en eigenlijk zijn we er dan klaar voor.

Drie jaar geleden zette ik een 'oproepje’ op Hyves. Ik vroeg daarin oude kinderspulletjes niet weg te gooien, maar aan ons door te geven. De reactie daarop was overweldigend! Buiten kleding stonden mensen voor de deur met boxen, bedjes, kinderwagens, autostoeltjes, wippertjes en honderden knuffels en speeltjes. En dus puilde in no time ons huis uit en moesten we schiften.
Nog steeds denken mensen vaak aan ons en wordt ons van alles aangeboden. Daar zijn we heel blij mee.

Bij een crisisplaatsing worden wij meestal enkele dagen van te voren ingelicht. Wij doen echter ook opvang voor Schiphol. Ouders die daar bijvoorbeeld met drugs worden aangehouden, worden vastgezet. De kinderen van die ouders natuurlijk niet, dus die moeten ergens heen; naar een pleeggezin.
Wij vinden dit een heel spannende vorm van pleegzorg, omdat je nauwelijks tijd hebt om je dingen te regelen. Ze bellen (soms ook 's avonds) en een uur later staan ze voor je neus met een kind, dat vaak uit een totaal ander werelddeel komt en dus ook geen Nederlands spreekt. Ook de informatie over zo’n kind is heel beperkt. De laatste keer kregen wij te horen dat het meisje van 14 maanden, dat ze ons brachten, een notenallergie had, maar dat ze – per ongeluk – op Schiphol nog een broodje pasta van de hulpverlening had gekregen. Een uur later zaten wij met dat meisje op de Eerste Hulp, want ze kreeg het wel erg benauwd.
Of de rustige jongen van acht die ze ons brachten… Hij kwam laat op de avond en uiteindelijk moest hij natuurlijk naar bed. Hij kon zich niet uitkleden, omdat zijn kleding vast zat gekoekt aan de tropische zweren die hij overal op zijn lijf had. Daar had niemand iets van geweten…

Vorige week zijn we gebeld; of we een jongetje van drie jaar wilden opvangen vanaf Schiphol.
Voor het eerst in ons leven hebben we 'nee’ gezegd. Nee, dat gaat niet, omdat wij al onze energie en aandacht nu nodig hebben voor ons eigen gezin en met name Agam.

Tot Agam weer beter gaat, zijn we even niet beschikbaar.

Met vriendelijke groet,
Lotte


Terug naar de dagboeken