Terug naar de dagboeken

Bezoekrust, koperitis en een roze ponnetje

Toegevoegd op : 6 mei 2011 in het dagboek van Pleegmoeder Lotte

Sophie krijgt bezoek-rust. Welverdiend. Voor hoe het er nu naar uit ziet, zal er de komende twee jaar geen bezoek zijn.
Het is diep-verdrietig voor mama Debby, die al voor zo’n groot deel afscheid heeft moeten nemen van haar dochter. Tóch heeft de bezoekregeling veel schade gedaan bij Sophie en zijn wij blij dat ze nu eindelijk de kans krijgt te groeien en sterk te worden, zónder de periodieke knal terug.
Mijn sarcastische stukje van vorige keer was een uiting van de nodige frustratie. Toch blijkt nu opnieuw dat we goede hulpverlening om ons heen hebben. Ze zijn niet doof, niet blind en ze durven ingewikkelde beslissingen te nemen met gevoel en verstand. Da’s knap en – zoals wij de afgelopen jaren hebben ervaren – ook zéker niet vanzelfsprekend.

Agams leven blijft op die van een achtbaan lijken. De ene week denken we: “Pfieuw, dat gaat soepeltjes voor zijn doen, zeg”. En de hele week daarop liggen we knock-out op de bank zodra hij op bed ligt en zijn we niet meer aanspreekbaar van uitgeputheid.
Hij heeft nu een 'preventief-plassen obsessie’ (“Nog één keer proberen voor de zekerheid, mam.”); een strafsysteem voor ons (“Mam, in mijn hoofd zit het zo: ik heb allemaal balkjes voor jullie, die vol zitten met lief of boos en waarschuwingen en dat moet ik bijhouden, en dat is wel veel werk, en soms word ik er gék van.”). En hij heeft last van koperitis (“Ik móet effe wat kopen, mam, maakt niet uit hoe klein…, het móet.”).

De laatste dagen stonden in het teken van de operatie van Sophie. Voorbereiding door een pedagoog, vaak naar de oogarts voor de laatste metingen, een aftel-kalender, zenuwen bij Sophie, maar ook een verlangen naar 'rechte ogen’.
Eindelijk was het zover. Helaas kon ze pas in de middag geholpen, dus wij meldden ons even na twaalf uur (zij nuchter, ik solidair-nuchter) in het ziekenhuis. Roze koffertje met nieuwe roze pyjama en knuffel.
Gespannen wacht ze in haar ponnetje, met ziekenhuisarmbandje om, in het ziekenhuisbed. Ze kleurt wat en we kletsen.., wachten tot ze gehaald wordt. Na twee uur komt de verpleegkundige weer binnen. De operatie gaat helaas niet door. Foutje in de planning: er is geen anaesthesist.
De stoom komt nog nèt mijn oren niet uit, maar ik kan me inhouden. Met Sophie erbij werkt dat niet.

De volgende dag blijft Sophie thuis van school, omdat ze erg verdrietig is dat haar ogen nog scheel zijn. Ik ben nog steeds kwaad.
De dag daarna moet ze er toch aan geloven en de kinderen van haar klas drommen om haar heen. Sophie kijkt iedereen maar meteen zwijgend in de ogen, terwijl een jongetje geschokt roept:“Sjee!! Die operatie is vét mislukt, hè?!”


Terug naar de dagboeken