Terug naar de dagboeken

Vaders …(3)

Toegevoegd op : 12 november 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Moeder en vader waren op het stadhuis om Jayden te laten erkennen door vader. Helaas was er een onaangename verrassing…

Tijdens het erkennen gaf Jaydens vader aan dat Jayden zíjn achternaam moest hebben. Het is namelijk zo dat als je dit achteraf doet, je er veel geld voor moet betalen omdat dat officieel bij de (toen nog) Koningin aangevraagd moet worden. Daarnaast zei vader dat als zijn zoon niet zijn achternaam kreeg, hij Jayden niet zou erkennen. Jaydens moeder was van mening dat vader geen recht had om zo op zijn strepen te staan. Vader en moeder stonden dus lijnrecht tegenover elkaar. Met als gevolg: geen erkenning en het begin van onenigheid.

Ik vind deze kwestie lastig. In de positie van vader denk ik: wil je nou je kind leren kennen of niet? Is een achternaam zo belangrijk dat jij je trots niet op zij kunt zetten en je dus het opgroeien van je zoon gaat missen? Blijkbaar wel. Anderzijds is er de positie van moeder: de vader van je kind wil zijn kind erkennen en dan ga je twisten over een achternaam? Hoe graag wil jij dat de vader van je kind een rol speelt in zijn leven? Hoe belangrijk vind je dat dan? Maar goed, op zich vind ik die positie nog begrijpelijker dan die van vader.

Maar we vergeten een belangrijke factor in dit verhaal: elke keer stellen we vraagtekens bij de vraag hoe betrouwbaar vader is. Maar hoe betrouwbaar is moeder? Dat vind ik moeilijk. Ik hoor informatie van vader alleen maar via haar. En hoe betrouwbaar is die informatie. Het blijft moeilijk, want wat me echt verbaasd heeft, is dat Jayden nu onderhand richting de twee jaar gaat en vader nog steeds niet in beeld is. En wat gaat dit voor Jayden betekenen? Wat moet ik vertellen als hij naar zijn vader gaat vragen? En wat als vader heel erg probeert te vechten maar jeugdzorg merkt dit niet of weinig doordat contact meestal via moeder verloopt? Ik weet dat dit niet mijn pakkie an is, maar dat van moeder en van jeugdzorg. Maar toch…

Ik verzorg samen met mijn gezinnetje dat kleine ventje dat van ons afhankelijk is. En, ik voel me verantwoordelijk voor zijn toekomst en zijn geluk. Ik weet dat de tijd alles uit zal wijzen en dat ik dit soort zaken niet voor kan zijn. Ik zal dus moeten leren om los te laten. En ik hoop dat als Jayden oud genoeg is om vragen te gaan stellen dat wij dan de wijsheid hebben om hem datgene te vertellen wat hij nodig heeft. En dat ons mannetje genoeg basis van ons heeft meegekregen om de lessen in zijn leven te doorleven. En dan fingers crossed dat hij er met niet al te veel kleerscheuren uit gaat komen.

Voorlopig sluiten we het verhaal van Jaydens vader hiermee even af.


Terug naar de dagboeken