Terug naar de dagboeken

Vaders … (2)

Toegevoegd op : 5 november 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

In mijn vorige verhaal hadden we het over de vader van Jayden. Hij eiste de voogdij op, maar kwam niet verder dan dat ene telefoongesprek. Ik kwam hem onverwacht een paar keer tegen in de stad. Ik ging niet op hem af, omdat ik van de voogd geen initiatief mag en hoef te nemen. Toch voel ik me rot…

Ik voel me schuldig. Ik heb het gevoel dat ik beslis over de relatie van Jayden met zijn vader. Is het feit dat ik hem tegen kom geen teken dat het zo moet zijn? Ik worstel er eigenlijk een beetje mee. Ik vertel Jaydens moeder dat ik meen hem gezien te hebben. Ik vertel haar hoe zijn dochter er uit zag en zij bevestigt dat hij het was. Waarom ik er niet op afgegaan ben, vraagt moeder? Ik vertel haar dat ik van jeugdzorg instructies heb gekregen en dat ik het lot niet ga tarten. Jaydens oma (die toevallig ook even mee is tijdens het bezoek) laat blijken dat ze dit maar vreemd vindt. Want je zoekt het toch niet bewust op? Daar hoeven we toch niet zo spastisch over te doen?
Ik kan duidelijk merken dat Jaydens moeder vindt dat ik zijn vader had moeten aanspreken. Maar het standpunt van jeugdzorg is voor mij toch belangrijker. Ik heb weinig ervaring en moet afgaan op de deskundigheid van jeugdzorg. Ook heb ik een echt goed gevoel bij de voogd, hij handelt echt in het belang van Jayden. Dus laat ik het maar van me afglijden. Maar toch bekruipt me een schuldgevoel…wie zijn wij om dit te beslissen?
Een gesprek met voogd en pleegzorgwerker volgt. De weg voor vader begint toch echt bij het erkennen van zijn kind. Iedereen kan wel zo maar zeggen dat ie de vader is van een kind, het moet officieel zijn. Anders heb je als vader geen rechten. En na de rechten komen de plichten van het ouderschap. Tot nu toe heeft hij al meer dan een jaar niets laten zien, dus hij zal moeten bewijzen dat hij voor Jayden kan zorgen. Het kan zijn dat hij dan wel twee maal per week, misschien wel meer, Jayden moet gaan bezoeken om de hechting tot stand te laten komen. Kan hij dat naast zijn baan? Maar goed, eerst maar de stap van de erkenning.
Tot nu toe heeft vader niet echt laten zien dat hij zijn kind zal gaan erkennen. Moeder stuurt hem wel af en toe foto’s zodat hij de ontwikkeling van Jayden kan volgen. Laatst heeft hij ze op internet geplaatst en er stond bij dat dit zijn zoon was. Hij had hem alleen wel een andere naam gegeven. Moeder had daar veel erg moeite mee. Jaydens voogd heeft hem hier ook op aangesproken en heeft nogmaals aangegeven dat het begint bij het erkennen van zijn kind. In een schoolvakantie leek het er toch bijna van te komen. Vader en moeder samen naar het stadhuis voor de erkenning van Jayden. Daar werd moeder met een nieuwe verrassing geconfronteerd…

Wordt vervolgd…


Terug naar de dagboeken