Terug naar de dagboeken

Uithuisplaatsing is altijd moeilijk als het je overkomt... (3 -)

Toegevoegd op : 23 juli 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Het einde van de week nadert en Melissa is opgebloeid tot een heerlijk vrolijk kindje. Noemt ons mama en papa, want dat doen ze hier allemaal. We weten dat het maar voor een weekje zal zijn, maar moeder komt nog niet terug en we verwachten eigenlijk dat Melissa langer bij ons zal blijven.

In de loop van de week krijgen wij steeds meer signalen: Melissa heeft op school bij juf aangegeven dat ze graag naar haar nieuwe huis wil met haar nieuwe ouders. Als juf vraagt waarom dan, geeft ze aan dat ze geslagen wordt door haar mama. Hier schrik ik van. Natuurlijk meld ik dit bij de voogd. Ook geef ik aan dat ik het vreemd vind dat moeder tot nu toe gewoon in het buitenland blijft terwijl haar kinderen niet zijn waar ze horen te zijn. Ze lijkt ook geen haast te maken. Ik vind dat persoonlijk erg vreemd en zorgelijk. De voogd vindt dat ook, maar op een of andere manier doet het haar niet besluiten om de plaatsing te verlengen. Mijn “niet pluis-gevoel” is groot en niet te ontkennen en dat van de school ook. Toch kunnen we niets. De keerzijde van het (crisis)pleegouderschap is: de voogd beslist en je bent toch de afwachtende partij. En dat voelt dubbel want ik heb het gevoel dat ik gratis kinderopvang heb gegeven en ik vind dat het kind te kort gedaan wordt.

Nog een dagje en dan is het zo ver: de eerste crisisplek wordt beëindigd… . 's Avonds belt moeder nog even en bedankt ons voor de goede zorgen. En of we contact kunnen houden. Dat houd ik af. Lijkt me voor Melissa niet handig om dat zo aan te pakken. Mocht ze ooit weer terug willen komen dan vind ik het prettiger dat we enigszins anoniem zijn.

Die ochtend heb ik Melissa’s koffers gepakt en komt juf haar ophalen. Het is de laatste keer dat ik haar zal zien en ik merk dat ik dit moeilijk vind. Ook Melissa weet niet zo goed wat ze moet zeggen en doen. Ik ga alvast met Melissa voor de deur op de juf wachten. Die is vroeg. We pakken alles op de fiets en ik zet Melissa achterop. Ik knuffel haar en de tranen prikken in mijn ogen. Dit is moeilijk, maar dit hoort erbij. Het valt me zwaar om dit meisje los te laten omdat het gewoon niet goed voelt en mijn gevoel zit altijd goed…helaas. Maar het moet. Ik zwaai haar uit en voel even de tranen opkomen. Even brullen en dan weer naar binnen om te kijken hoe het met de rest is. Juul doet stoer maar als ik haar pijn doe bij het haren kammen wordt ze heel erg boos. Uiteindelijk ontaardt dat in een huilbui want wat zal ze haar pleegzusje missen. En dat houdt onderweg naar school aan. Ook in de klas kan ze zich zelf even niet herpakken. Wat ga ik doen? Haar mee naar huis nemen? Of toch maar even doorzetten? Juf en ik stemmen af dat als het niet gaat, ik haar alsnog op kom halen. Ze herpakt zich iets later op de ochtend weer en komt gelukkig glimlachend uit school.

Maar lieve mensen, ik kan jullie wel vertellen: dit meisje staat in ons hart gegrift. Ze was het eerste kindje in crisisopvang, ze was innemend en schattig. En het was Juul haar eerste zussenervaring…en die smaakte dus naar meer voor die meid van 6. Een ervaring om nooit te vergeten!


Terug naar de dagboeken